Αναζητήσεις...

Γράφω στο ημερολόγιό μου:

Μουριές,
8 Απριλίου 2007


Την προσοχή μου αποσπά άξαφνα μία φωτογραφία.. Μακαρίτες οι περισσότεροι.. Γενιά του ‘40 όλοι τους. Η εικόνα είναι θαμπή, κορεσμένη από σκόνες.. κείται ξέγνοιστη σ’ ένα μπαούλο, “από την πατρίδα”, όπως συνηθίζει να λέει η γιαγιά. Τα πρόσωπα γνωστά μα συνάμα άγνωστα. Όλα τους χαμογελούν έχοντας ένα πρωτόγνωρο βλέμμα ευτυχίας. Όλοι τους είναι συγγενείς μου.. ξεχασμένο σόι.. Είναι και ο παππούς μου κάπου εκεί.. ακίνητος, αλλά αγέροχος με παλλικαρίσιο παρουσιαστικό.. Πλησιάζω προς τους συγγενείς μου, θέλω να τους σφίξω το χέρι, μα μάταια.. αντί γι’ αυτούς ακουμπάω ένα κιτρινιασμένο, μουχλιασμένο κομμάτι χαρτιού, που θυμίζει μία άλλη εποχή.. Μία εποχή δύσκολη, γεμάτη κακουχίες… Μία εποχή σφοδρών πολέμων.. Μία εποχή φτώχειας και στερήσεων… Όμως και μια εποχή αναπόσπαστης σχέσης, αμοιβαίας αγάπης μεταξύ των ανθρώπων. Τι κι αν πέρασαν χρόνια, τι κι αν πέρασαν μήνες, τα πρόσωπα συνεχίζουν να χαμογελούν. Πάει τόσος καιρός, αλλά είναι σαν το χθες, σαν το σήμερα, σαν το αύριο. Όλη αυτή η συγκινητική, γεμάτη κατάνυξη ατμόσφαιρα με κάνει να σκεφτώ συνειρμικά… “πού βαδίζουμε;” Όλοι ερχόμαστε άγνωστοι σε τούτο τον κόσμο κι άγνωστοι αναχωρούμε.. περαστικοί.. Κάποτε θα ‘μαστε και ‘μεις παγωμένοι πάνω σ’ ένα φύλλο.. θα μας βλέπουν και θα μας χαιρετούν. Και ο κύκλος αενάως θα συνεχίζεται. Τελικά.. γιατί γεννιόμαστε; Ή μήπως θα ‘πρεπε η γέννηση να στιγματίζεται με λύπη αντί για χαρά; Σκέψεις που μ’ έχουν απασχολήσει πολλάκις. “Μία ζωή την έχουμε, ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε”, λέει συχνά ο πάνσοφος, απλοϊκός αλλά πολύπειρος λαός μας. Φυσικά και δεν έχει άδικο.. Κάτι μέσα μου όμως με πνίγει, κάτι μέσα μου θέλει να βγει στην επιφάνεια από τα κλειδαμπαρωμένα βάθη της ψυχής μου. “Μακάρι να μπορούσαμε να ζήσουμε για πάντα…”, σκέφτομαι. Αρκεί όμως μία απλή σκέψη; Βεβαίως. Και μόνο η αστείρευτη αυτή φλόγα που καίει μέσα σου, φίλε μου, αρκεί.. γι’ αυτό λοιπόν, προσπάθησε, προσπάθησε και ‘συ να βάλλεις τα δυνατά σου για να μη φύγεις έτσι απλά.. να φύγεις, αλλά κάποιοι να σε θυμούνται για την προσωπικότητα σου, για το ήθος σου, για το έργο σου. Προσπάθησε να συμβάλλεις κι εσύ στην καλύτερη διαβίωση σε τούτη την κοινωνία. Μη κάθεσαι αμέτοχος μακρυά από κάθε τι δημιουργικό.. φτιάξε και χάλασε, μεγαλούργησε. Μόνο έτσι θα νοιώσεις ικανοποίηση, μόνο έτσι θα γίνεις άνθρωπος.


Κιλκίς,
3 Φεβρουαρίου 2008

Αφιερωμένο εξαιρετικά στους αδήφαγους, άπληστους για χρήμα, για σεξ και για οποιαδήποτε άλλη μαλακία. Σε αυτούς που 'ναι τόσο μικροί και δε κοιτάν ψηλά. Σε δαύτους που φοβούνται, κλείνονται στο καβούκι τους μέσα, σε μια τυπολατρική ζωή, αφημένοι στα καπρίτσια της κοινοτυπίας, της ρουτίνας. Σε αυτούς που δε τολμούν να κοιτάξουν την αλήθεια κατάματα και να πολεμήσουν. Στους τρίθεν "σκεπτόμενους". Την τύφλα σας.


Στέλιος