Αστυάναξ

Καλοκαίρι ... 2010

2010-08-17T18:47:00.008+03:00

Πάει καιρός που έχω να bloggάρω! Νιώθω όμως την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σου στιγμές που μου έμειναν απ' το φετινό καλοκαίρι... Προτιμώ να στα γράψω. Η νέα τάση είναι ο καθένας να ανεβάζει τις φωτογραφίες του στα λεγόμενα κοινωνικά δίκτυα (όπως το facebook). Λένε πως μια εικόνα = χίλιες λέξεις. Συμφωνώ. Διαφωνώ όμως σε αυτό που κάνουν οι περισσότεροι γνωστοί μου. Να ανεβάζουν δηλαδή σωρηδόν φωτογραφίες από κλαμπς, να ποζάρουν επιδεικτικά πάνω από άδεια μπουκάλια (λες και είναι μάγκες που μέθυσαν και εμείς που δεν πίνουμε -ή τέλος πάντων που δε μεθάμε μπροστά απ' το φακό- είμαστε οι μαλακές. Ή λες και η ηδονή ή το φλερτ πρέπει να περάσει απ' το αλκοόλ πρώτα!). Αλλά θα μου πεις στην τελική αυτός είναι ο σύγχρονος τρόπος διασκέδασης , σε μια κοινωνία που είναι άδεια από συναισθήματα και διακατέχεται από κόμπλεξ , φόβο και επιζητεί την ηδονή σε περίεργα σοκάκια. Ας επανέλθω στα δικά μου και στο τι συγκρατώ απ' αυτό το καλοκαίρι. Είναι πολλές μεμονωμένες στιγμές στο νου μου. Σίγουρα θα ξεχάσω μερικές. Ελπίζω όμως να αναφέρω τις σημαντικότερες και αυτές που μου προξένησαν εντύπωση. Αρχίζω λοιπόν.

1) Τη μικρή Αννούλα με τις τεράστιες πράσινες ματάρες , κάπου στην Κρήτη , που χτίζει πύργους ανέμελη στην άμμο , χωρίς να φοβάται τίποτα. Ούτε τα κύματα , ούτε το μπάτη που προς στιγμή γκρεμίζει τα ...όνειρά της.

2) Τον πατέρα της Αννούλας, να συνδράμει περήφανα στα όνειρα της κόρης του, σκάβοντας, χτίζοντας, παίζοντας, γελώντας...

3) Τον παππούλη με την περπατούρα παρέα με τη γυναίκα της ...ζωής του , να προσπαθεί να βρέξει τα πόδια του στην παραλία.

4) Το ξένο ζευγαράκι απέναντι , που απολαμβάνει τις αμμουδιές της πατρίδας . Γαμώτο. Ο κόσμος είναι τόσο ...ατελείωτος και ... τέλειος.

5) Τον κυρ-Μάνο, πάνω στη Jamaica (ψαροκάικο), να κουβαλά πάνω στους ώμους του ένα τεράστιο φαγκρί, έτοιμο προς... κατανάλωση.

6) Το γκαρσόνι της ψαροταβέρνας που πρόθυμα μας εξυπηρετεί λες και μας γνωρίζει ...χρόνια. Του αξίζει το πουρμπουάρ.

7) Την όμορφη γατούλα κάτω απ' τα πόδια μου, που περιμένει πώς και πώς λίγη ...ελεημοσύνη.

8) Τον νεοέλληνα , με 3 κινητά παραμάσχαλα , ξυρισμένο απ' την κορφή ως τα νύχια , ντοπαρισμένο με κρεατίνες , να παίζει ρακέτες στην παραλία , παριστάνοντας τον ...James Bond.

9) Τη σύγχρονη ελληνίδα, στην τρίχα (στην παραλία πηγαίνεις, χαλάρωσε!), κρατώντας περιχαρής τη louis vuitton που αγόρασε πριν από έναν πλανόδιο, απολαμβάνοντας τον freduccino της, όπως το κάνουν οι ... λεφτάδες.

10) Τους νεολαίους , που ψάχνουν λαίμαργα γκόμενες , έχοντας ήδη καταναλώσει 5 λίτρα οινόπνευμα έκαστος.

11) Τις ...γκόμενες , που το παίζουν δύσκολες μέχρι το ... 24ο σφινάκι.

12) Την ελληνίδα μάνα , να διαβάζει πώς περνάει η Μενεγάκη στις διακοπές της , ενώ το παιδάκι της κλαίει στην παραλία επειδή δεν του δίνει σημασία.

13) Τη Γιώτα, τη barwoman, τον Νίκο, αυτόν με τις ξαπλώστρες, να πουλάνε άνευ απόδειξης τις υπηρεσίες τους.

14) Τους καταστηματάρχες, που εν μέσω οικονομικής κρίσης , μας παρακαλάνε για να κάτσουμε στα μαγαζιά τους..

15) Ένα αθώο μικρό παιδάκι , φορτωμένο με ένα ακορντεόν στις πλάτες , να ζητιανεύει παίζοντας ένα γαλλικό βαλς..

16) Μια παρέα Ολλανδών και Ελλήνων, που έχουν γνωριστεί στην παραλία, να κλαίνε την ώρα του αποχωρισμού στο αεροδρόμιο. Και ναι, αυτό είναι το μεγαλείο της παγκοσμιοποίησης.

17) Έναν άγγελο , που πέρασε από μπροστά μου , και όπως πέρασε έφυγε , αλλά η εικόνα της παραμένει στη θέση της. Ανώνυμη. Αξέχαστη.

18) Τον κόκκινο ήλιο να πνίγεται μέσα στο βαθύ πέλαγος ...

19) Το φεγγάρι να κάνει βόλτα στης αγάπης μου την πόρτα...

20) Εμένα , να προσπαθώ να αποθηκεύσω στιγμές στο μυαλό μου , σαν ένας εναλλακτικός... φωτογράφος.

To be continued...

Κουτσομπολεύοντας...

2009-08-10T16:14:00.009+03:00

Μεσημέρι. Οι θείοι λείπουν για διακοπές. Περιμένουμε τον πατέρα μου να γυρίσει από τη δουλειά για το γεύμα. Η μητέρα μου , έχει αναλάβει χρέη μαγείρισσας ...λόχου. Οι ξαδέρφες , έχουν έλθει. Το γεύμα ξεκινάει. Αφού τσουγκρίσουμε , το μυστήριο της θείας ευχαριστίας, διακόπτεται κατά διαστήματα, για διάφορα ...κουτσομπολιά. Ο άνθρωπος αρέσκεται στο να σχολιάζει καταστάσεις και πράγματα. Είναι το καλύτερό του. Η ανόσια στα προβλήματά του, το ελιξήριο της ζωής του. Ο αγιασμός των σκέψεών του. Πρώτο όργανο σε αυτά οι ξαδέρφες. Μεγάλη ειδικότητα. Τέτοιου βαθμού, που νομίζω ότι είμαι τόσο άσχετος απ' τα τεκταινόμενα της πόλης, που μου 'ρχεται να βάλω τα κλάματα. Κρατιέμαι όμως. Ακούω με περιέργεια τα όσα λέγονται. Ανάμεσά σε αυτά, κάτι μου προξένησε φοβερή εντύπωση και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου.

Λέει η ξαδέρφη μου... "Ακούστε, ακούστε, δε θα το πιστέψετε". Νόμιζα ότι θα πει για το ξενοπήδημα της Νίτσας από απέναντι με τον Τάκη τον περιπτερά. Αυτό μέχρι κι εγώ το ήξερα. Βούηξε ο τόπος. "Που λέτε λοιπόν", συνεχίζει, "στο υπέροχο εστιάτοριο που με πήγε ο δικός μου ( ... δε χάνει ποτέ στιγμή να παινέψει τον άνδρα της ζωής της όπως λέει ... αυτός ο έρως ... ) , στο διπλανό τραπέζι καθόταν μια γιαγούλα και έπιασα κουβέντα μαζί της. Πολύ συμπαθητική. Είχαν παραγγείλει..." . Τη διακόπτω. "Ξαδέρφη, θα μας πεις αυτό που είναι να πεις, ή θα μας βγάλεις την πίστη μεσημεριάτικα ; Σε λίγο αρχίζει και το σίριαλ σου στην TV και θα την κοπανήσεις τρέχοντας και θα μας αφήσεις με την περιέργεια." Αναστενάζει, και συνεχίζει... "Αμάν και συ, σα τη μάνα σου, ανυπόμονος. Πού είχα μείνει; Α... ναι... Και που λέτε, άρχισε να με ρωτάει από πού είμαι.. Μόλις της είπα την καταγωγή μου, ξαφνιάστηκε. "Να δεις που θα βγούμε συγγενείς στο τέλος", μου λέει. Ήταν από το ίδιο μέρος με τον πατέρα μου. "Πώς λένε τον πατέρα σου ;" , με ρώτησε. Όταν της απάντησα, κοντοστάθηκε για λίγα λεπτά, άρχισε να σκέφτεται, ώσπου τελικά το βρήκε. "Η (σχωρεμένη) γιαγιά σου, όταν της έπιασαν οι πόνοι και ήταν έτοιμη να γεννήσει, ήταν στο σπίτι μου για καϊφέ. Ο Γιωργάκης (σσ. ο μπαμπάς σου), κλωτσούσε πολύ. Με μια άλλη γειτόνισσα, αναλάβαμε τη γέννα... Τι μου θύμισες τώρα.. Όλες οι φίλες μου έχουν φύγει (κλάματα)..."

"Καλά μαρή, αυτό ήθελες να μας πεις τόση ώρα; Κι εγώ που νόμιζα ότι είχες κάτι σοβαρό κατά νου.. Πφφφ..." . Η άλλη εξαδέλφη είχε λυσσάξει. Περίμενε να μάθει πώς και πώς ποιος ξενοπήδησε τη Νίτσα. Απορώ πώς της είχε ξεφύγει. Μέχρι κι εγώ το ήξερα! " Εδώ ο κόσμος καίγεται και συ μας λες για την κύρα Σούλα που συνάντησες στην ταβέρνα και τις ιστορίες της..." . Γελάω. Είναι απόλαυση το μεσημεριανό μαζί με παρέα. Ειδικά όταν αρχίζουν οι κοκορομαχίες και οι φωνές σκεπάζουν τα χρατς, χρουτς, απ' τα μαχαιροπίρουνα. "Τέλος πάντων", συνεχίζει, "αφού δεν έχετε τίποτα νέο να μας πείτε, εγώ φεύγω... Πάω να μπω στο facebook. Όλο και κάποιος θα 'χει χωρίσει... (γέλια)" . "Μμμ, άντε καλέ, σιγά... Κι εγώ πάω να μιλήσω στον άνδρα μου. Του είπα ότι θα του πάρω τηλέφωνο μόλις τελειώσω το φαγητό", συμπληρώνει η άλλη.

Το γεύμα έλαβε τέλος. Η μητέρα μου, αρχίζει το συμμάζεμα του τραπεζιού, ενώ εγώ βρίσκομαι εδώ, πάνω απ' το "τικι-τικι" ( όπως λέει η γιαγιά μου ), προσπαθώντας να συμμαζέψω τις σκέψεις μου. Για να 'μαι ειλικρινής, η ιστορία που μας φύλασσε η εξαδέλφη, με συγκίνησε. Μέσα σε πέντε λεπτά , ο χρόνος , γύρισε πίσω μισό αιώνα. Το χθες, συνδέθηκε με το σήμερα. Συνδετικός κρίκος; Το κουτσομπολιό... Τελικά, μερικές αξίες παρεμένουν σταθερές και αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου. Η γλυκιά ανάμνηση της κυράς Σούλας, έμελλε να αλλάξει τον τρόπο σκέψης μου. Οποιοσδήποτε ενδοιασμός για κουτσομπολιό θα πήγαινε στον κάδο ανακύκλωσης...

Σαίξπηρ και ...Τσανακλίδου

2009-05-27T02:56:00.002+03:00

Σίγουρα θα σκέφτεσαι , τι σχέση μπορεί να 'χει ο Σαίξπηρ με τη Τσανακλίδου και τούμπαλιν. Ε, ναι λοιπόν , δε ξέρω πώς , αλλά κατάφερε το ένα να φέρει το άλλο. Ανιαρή νύχτα. Ξαστεριά. Χμμμ , απέκτησε ενδιαφέρον ξαφνικά. Περιτριγυρίζομαι από σκέψεις. Θα έπρεπε να διαβάζω για την εξεταστική , αλλά η Φορτούνα , επιφυλλάσσει άλλα για τη ..γούνα μου. Ανοίγω το youtube , και πέφτω πάνω σε αυτό:

Και ενώ είχα αφεθεί στο τραγούδι , ένα σονέτο του Σαίξπηρ χτύπησε απαλά την πόρτα μου. Φυσικά , ευγενικός γαρ , την άνοιξα.

Σονέτο 116,

... Love is not love ,

which alters when it alteration finds...
Oh no; it is an ever-fixed mark,
It is the star...

It is the star to every wandering bark,
Whose worth is unknown
Although his heigh be taken....

Come back...

2009-05-12T03:26:00.004+03:00

Ύστερα από πολύ καιρό απουσίας , περί του ενός έτους , επέστρεψα. Τους λόγους που σταμάτησα προσωρινά να γράφω , θα τους προδώσω σε άλλο ποστ... Μέχρι τότε , ένα τραγούδι , για μία light ...επαναφορά.

Chris Levy - What you feel

Time and space,
There’s a lonely place,
There’s no sound,
Just a heart that pounds,
Life’s unknown, where’s the way back home?
In my mind, there’s a silent cry.

What you feel, what you know,
You’re not in control,
If you just let it go,
There’s a piece you’ll know.

Got to be,
Something bigger than me,
How to find,
Just some peace of mind?
When in sight, part of you gives light.
In my mind, the same tape rewinds.

What you feel, what you know,
You’re not in control,
If you just let it go,
There’s a piece you’ll know.

What you feel, what you know,
You’re not in control,
If you just let it go,
There’s a piece you’ll know.

What you feel, what you know,
You’re not in control,
If you just let it go,
There’s a piece you’ll know.

«Τα μπλογκς ως έκφραση θρασύδειλων»

2008-07-24T13:59:00.001+03:00

Γεμάτος έκπληξη και συνάμα ενόχληση διάβασα, πριν λίγες μέρες, μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, της κατά τα άλλα αξιόλογης συγγραφέως κας Ρέας Γαλανάκη, στο Κυριακάτικο «ΒΗMΑgazino» από την εφημερίδα «Το Βήμα». Αφορμή για τούτο το λογύδριο υπήρξε το εξής απόσπασμα από την συνέντευξη που προανέφερα: «Από την άλλη, στα μπλογκ κάποιοι γράφουν τη γνώμη τους ανώνυμα ή ψευδώνυμα και αυτό είναι έκφραση θρασυδειλίας.»

Ύστερα από αυτό, αναρωτήθηκα, όπως πιστεύω θα αναρωτείστε και εσείς που διατηρείτε μπλογκ και δεν έχετε επιλέξει να γράφετε επώνυμα, αν όντως εν τέλει πρόκειται περί θρασύδειλης ή ηρωικής συμπεριφοράς. Γιατί ακριβώς για ηρωική συμπεριφορά πρόκειται. Το γιατί, θα προσπαθήσω όσο πιο σύντομα και περιεκτικά γίνεται, να το αναλύσω παρακάτω.

Για εμάς τους μπλόγκερς, θέλω να πιστεύω πως είναι αρκετοί και πιο σημαντικοί από τη θρασυδειλία οι λόγοι για τους οποίους κρατούμε απόκρυφη την πραγματική μας ταυτότητα. Σίγουρα υπάρχουν και οι θρασύδειλοι, αλλά αυτοί αποτελούν ένα μικρό ποσοστό και οποιαδήποτε γενίκευση είναι βεβιασμένη, εγείρει αντιδράσεις.

Τα μπλογκς, όντας μια διαδικτυακή κοινότητα, απαιτούν από τον εκάστοτε χρήστη που θέλει να γίνει μέλος, να πάρει τις απαραίτητες προφυλάξεις. Η επώνυμη συγγραφή, λοιπόν, αποφεύγεται ουκ ολίγες φορές για λόγους προσωπικής προστασίας. Είναι συνήθεις οι περιπτώσεις που έχουν ακουστεί κρούσματα υποκλοπής στοιχείων από το διαδίκτυο. Η προστασία δεδομένων στο διαδίκτυο είναι εύθραυστη και οποιαδήποτε διαρροή είναι επιζήμια.

Βέβαια, το ψευδώνυμο συγκεκριμένα δε θεωρώ πως είναι έκφραση θρασύδειλη. Αντιθέτως. Είναι μοναδικό, σε προσδιορίζει πλήρως ως οντότητα. Όλοι οι μπλόγκερς στη σελίδα τους, παρέχουν και την προσωπική διεύθυνση e-mail τους. Με ένα απλό μήνυμα, μπορείς να τους προσεγγίσεις προσωπικά, να τους γνωρίσεις από κοντά. Το έχω επιχειρήσει πολλές φορές και συνεχίζω να διατηρώ με αυτούς διαπροσωπικές σχέσεις, έξω από τη σφαίρα του διαδικτύου. Άλλωστε, δεν είναι λίγες οι φορές που άνθρωποι κολοσσοί χρησιμοποίησαν ψευδώνυμα και έγιναν ευρέως γνωστοί με αυτά. Παραδείγματα υπάρχουν χιλιάδες. Αναφορικά και μόνο, μνημονεύω μερικούς απ’ αυτούς: Σεφέρης (Σεφερειάδης), Ελύτης (Αλεπουδέλης), Πάριος (Βαμβακούρης), κ.λπ.

Από την άλλη, η ανωνυμία, δεν είναι αυτού κάθε αυτού έκφραση θρασυδειλίας. Καταρχήν, η έστω και ανώνυμη κριτική σημαίνει πρόθεση αυτού που την ασκεί να ακουστεί. Είναι δικαίωμά του να την ασκήσει ανώνυμα ή επώνυμα. Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να ‘ναι ανοιχτός στην — σαφώς εντός ορίων— κριτική από όπου και όποιον προέρχεται. Δε παίζει τόσο ρόλο το περιτύλιγμα (στην παρούσα το όνομα), αλλά το περιεχόμενο. Εν τέλει, μπορεί να την αγνοήσει ή εν πάση περιπτώσει, να μην ασχοληθεί εκτενώς.

Υπάρχει βέβαια και ένας ακόμη σπουδαίος λόγος που οι μπλόγκερς είθισται να γράφουν με ψευδώνυμα· αυτός της μετριοφροσύνης. Προ ολίγων ημερών, μιλούσα με ένα φίλο μπλόγκερ, και τον ρώτησα, για ποιο λόγο δε γράφει επώνυμα στο μπλογκ του. Ο ίδιος μου απάντησε πως το θεωρεί εγωιστικό να προβάλλει το όνομά του. Συμπλήρωσε δε, πως η χαρά της επικοινωνίας δεν επικεντρώνεται στα ονόματα και στους τίτλους, αλλά βασίζεται στην ανταλλαγή ιδεών, απόψεων.

Συνοψίζοντας, οι μπλόγκερς δε γράφουν ψευδώνυμα επειδή είναι θρασύδειλοι και δεν έχουν το θάρρος να αναλάβουν τις «ευθύνες» τους, αλλά για τους λόγους που ανέφερα. Οι σωστοί μπλόγκερς απεχθάνονται τους θρασύδειλους, είναι πνεύματα ελεύθερα και όχι μόνο δε φοβούνται απλώς να εκφράσουν τη γνώμη τους, αλλά αναλαμβάνουν και ενεργό δράση. Πολλές φορές, μπλόγκερς από όλη την ελληνική περιφέρεια συγκεντρώθηκαν να διαδηλώσουν μαζί. Χαρακτηριστικά σας αναφέρω την εκστρατεία για την αναδάσωση που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, τη μαζική συμμετοχή κατά των «φακελωμένων» γιατρών, ύστερα από έκκληση που έγινε στο μπλογκ που διατηρούσε η αδικοχαμένη Αμαλία.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε η γενιά του διαδικτύου. Τα υγιή μπλογκς είναι τρόπος αντίστασης απέναντι στην υποκουλτούρα, στην καταστρατήγηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου, στον έλεγχο των Μ.Μ.Ε. που αποτελούν φερέφωνα του εκάστοτε κόμματος. Δεν είναι έκφραση θρασύδειλης υποταγής, αλλά ηρωικής εναντίωσης στα καρκινώματα των σύγχρονων κοινωνιών. Είναι μια παρακαταθήκη του σήμερα για το αύριο. Είναι μια διαπολιστική, διαποτισμένη από ελευθερία και μπολιασμένη με υπευθυνότητα και ευαισθησία έκφραση.

Εις εκ των χιλιάδων μπλόγκερς,
Στέλιος

Το καλοκαιράκι.....

2008-06-02T21:51:00.004+03:00

Ναι... Είναι γεγονός... Ύστερα απ' έναν χειμώνα δύσκολο , που τα 'χε όλα και μαζί ...πανελλαδικές , το καλοκαίρι έφτασε και είναι ωραίο γιατί είσαι και συ μαζί μέσα σ' αυτό...

Με πιάνω , πολλές φορές , καθώς γυρνώ τα βράδια , να ατενίζω , στα χαμένα εντελώς , τα αστέρια , τους γαλαξίες , να χαζεύω τα θαύματα της φύσης , αλλά ποιος μπορεί να συγκριθεί μαζί σου ;

Καλοκαίρι.... η εποχή για τους ...ερωτευμένους . Το φεγγάρι κομπάρσος και το ηλιοβασίλεμα μαέστρος με 'σενα , τη γλυκιά μελώδια , να σκορπάς παντού τις νότες σου , να μοσχοβολάς αγάπη...

Θέλω να σε αγκαλιάσω , να πάρω και 'γω λίγο απ' τη λάμψη σου , να γίνω Θεός για λίγο κοντά σου. Να φτάσω εκεί που η ...σκέψη μου δε μπορεί χωρίς εσένα. Να ταξιδέψω θάλασσες, γη και ουρανούς για να φτάσω κοντά στην καρδιά σου , να την ακούσω μόνο να χτυπά και μετά ...ας πεθάνω...

Σε ζηλεύω , όχι γι' αυτό που είσαι , αλλά γι' αυτό που με κάνεις να είμαι..

Σε ποθώ , όχι τόσο γιατί είσαι ένας ...άγγελος , αλλά γιατί με κάνεις να αισθάνομαι σημαντικός κοντά σου....

Σε θέλω , γιατί με ένα σου βλέμμα με κάνεις άλλον άνθρωπο...

Σ Ε Α Γ Α Π Ω!

Καλό καλοκαίρι!

ΑΦιερωμένο στη... Ο καιρός θα δείξει...

Καληνύχτα :)

Τα λιμάνια, ανάψανε φωτιές......

2008-05-10T13:55:00.003+03:00

Πολλοί από μας, ίσως καν δε γνωρίζουμε τι σημαίνει το να είσαι Έλληνας. Είμαστε αυτοί οι “εθνικιστές” που εκμεταλλεύονται κάθε ευκαιρία να κατασπαράξουν το κράτος, αλλά, στα λόγια πάντα, θα ‘μασταν πρόθυμοι να δώσουμε και τη ζωή μας για την πατρίδα μας,

την Ελλαδίτσα μας. Πολλοί από εμας, ειδικά αυτούς που βρίσκονται στην Βόρειο Ελλάδα, είμαστε Πόντιοι (καλά, εγώ είμαι κατά το ήμισυ και Θραξ). Δηλαδή, καταγόμαστε από τον Πόντο, μία πάλαι περιοχή της Ελλάδας, που ήταν φορέας της ελληνικής κουλτούρας, των εθίμων της και των παραδόσεών της. Τι να πρωτοπώ για τον Πόντο; Πέρασε και αυτός στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, στιβαγμένος μέσα στο βιβλίο των χιλιάδων σελίδων που για τόσο καιρό γράφουμε με το αίμα μας, ως μία λαμπρή περιοχή του ελληνικού πολιτισμού.

Πολιτισμός. Μία λέξη που σχεδόν όλα τα κράτη της υφηλίου δανείστηκαν από εμάς για να περιγράψουν, το καθένα, το μεγαλείο τους. Τόσες πολλές είναι οι σκέψεις που με κατακλύζουν και άλλοι τόσοι είναι οι συνειρμοί που φοβούμαι πως θα ξεφύγω - ώρες ώρες - από το θέμα κι θα καταλήξω να γράφω για πράγματα άσχετα. Εν πάση περιπτώσει, καλά που υπάρχει και ο ήχος του τηλεφώνου και με συνέφερε, προς στιγμήν, στη σωστή οδό.Τι έλεγα; Α! Θυμήθηκα. Για τον Πόντο μιλούσα. Ναι..., σωστά. Και το άσχημο ξέρετε ποιο είναι; Ότι εμείς, αν και Πόντιοι, έχουμε αφεθεί και για χάρη της σιχαμερής - υπό προϋποθέσεις - παγκοσμιοποίησης έχουμε μετατραπεί σε παθητικούς δυτικοιδεαλιστές, που χωρίς τη θέλησή μας, ξεχνάμε πράγματα ύψιστης σημασίας για ‘μας. Το ποιοι είμαστε, από που προήλθαμε, προς τα που οδεύουμε, δεν είναι όροι αφηρημένοι. Και έχουν φυσική υπόσταση και είναι θέματα ζωτικά. Κάποιος κάποτε είπε πως ένας λαός χωρίς ιστορία είναι σαν ένα πλοίο χαμένο, χωρίς πυξίδα, στη βίαιη θάλασσα.

Θα αναρωτιέστε, βέβαια, προς τι ο όλος αυτός πρόλογος και το ξαφνικό ενδιαφέρον για τον Πόντο και για τα πολιτισμικά θέματα. Πριν προχωρήσω, ας τυπώσω κι εδώ, για άλλη μία φορά, την ημερομηνία όπου σταμάτησε ο χρόνος για τους Ποντίους. Την ημερομηνία που σηματοδότησε το τέλος του ποντιακού πολιτισμού. Ήταν 19/5/1919.

Το χρονικό, με λίγα λόγια, έχει ως εξής: Ήταν μια γλυκή ανατολή του ηλίου στην Τραπεζούντα, όπου και ανηγγέλθη το δυσάρεστο μαντάτο. Οι Τούρκοι, υπό την αρχηγία του Κεμάλ, επρόκειτο να εισβάλλουν στην πόλη. Ο δεύτερος και μεγαλύτερος ξεριζωμός των Ποντίων είχε ήδη ξεκινήσει.

Λέμε για ξεριζωμό, λέμε για γενοκτονία κι όμως, ακόμη κι αν είμαστε στον 21ο αιώνα, το νεό, “προοδευτικό” τουρκικό κράτος συνεχίζει να μην την αναγνωρίζει επίσημα. Εντύπωση μου προξένεψε το γεγονός πως πέρσι, όταν τιμήθηκε το ηρωικό πέσιμο των Ποντίων στην Τουρκία, στις περιοχές θυσίας, οι τουρκικές εφημερίδες έσπευσαν να το χαρακτηρίσουν ως “ποντιακό πανηγύρι”. Βλέπετε, αυτοί είναι οι αδελφοί μας οι Τούρκοι που μας συμπαθούν, μας εκτιμούν. Ντροπή και αίσχος.

Γυναίκες, παιδάκια πλήρωσαν βαρύ το τίμημα του να είσαι Έλλην. Άλλους τους σκοτώσαν απάνθρωπα, εν ψυχρώ. Άλλους τους μάζωξαν στα μπουντρούμια, τους εξανδραπόδισαν. Άλλους τους έστειλαν ρακένδυτους, ανυπόδητους στην Ελλάδα. Χάρη σε αυτούς είμαι και ‘γώ εδώ σήμερα και συγγράφω αυτό το άρθρο.

Όσοι σώθηκαν, μέσα τους ίσως παρακαλούσαν να αποθάνουν εκείνη τη στιγμή. Ξέρετε, το να αφήνεις ξαφνικά το σπίτι σου και να φεύγεις με προορισμό το άγνωστο για μια άλλη περιοχή δεν είναι εύκολο. Δεν είναι επίσης καθόλου εύκολο το να περπατάς πάνω από 200 χιλιόμετρα, μέρα νύχτα, με τα πόδια και μάλιστα έχοντας το φόβο του μη σε βρουν οι μπουνταλάδες. Δεν είναι καθόλου εύκολο όταν μαζί σου έχεις το σπλάχνο σου και σπαράζει για ένα κομμάτι ψωμί... Α ρε καημένοι, χιλιοταλαιπωρημένοι πρόγονοι. Γιατί τα περάσατε όλα αυτά; Για να δείτε, από εκεί ψηλά, εμάς κάποτε να απαρνιόμαστε την ίδια μας την πατρίδα;

Και να, που μετά από μία τεράστια διαδρομή, πάτησαν το πόδι τους στην Ελλάδα. Χαρά, χαρά, χαρά. Αυτά ήταν τα πρώτα συναισθήματα. “Βρήκαμε επιτέλους τα αδέρφια μας”, σκέφτονταν. Έτσι λοιπόν, με ένα κλίμα ευφορίας να επικρατεί παντού κι σε όλους, άρχισαν να χωρίζονται σε διαφορετικές ομάδες με στόχο η κάθε μία να εγκατασταθεί και σε μία νέα περιοχή. Τα αισθήματα αυτά όμως της ευφορίας δεν άργησαν να κοπάσουν. Γρήγορα συνειδητοποίησαν ότι αυτούς που θεωρούσαν δικά τους άτομα, δεν ήταν τίποτα παρά άψυχοι άγνωστοι. Οι “νεο” Έλληνες.

Από τη μια μεριά, ίσως ήταν δικαιολογημένο και να υπάρχουν επιφυλάξεις. Όπως και να το κάνουμε, το να έρχεται κάποιος από μία άλλη - πλέον - χώρα και να σου παίρνει τη δουλειά δεν είναι κάτι το απόλυτα και κοινά αποδεκτό. Δυστυχώς, όπως γίνεται σήμερα ακόμη με τους παλλινοστούντες, χρειάζεται χρόνος προσαρμογής. Τέτοια ήταν η συμπεριφορά των τότε ντόπιων, που οι ίδιοι οι Πόντιοι έγραψαν τα εξής τραγούδια με τους στίχους που δε πρόκειται να τους ξεχάσω ποτέ:

Πατρίδα αραεύω σε

Πέντε οσπίτια έχτισα και ας όλα ξεσπιτούμαι
πρόσφυγας είμαι ασό κουνίν, θεέμ θα παλαλούμαι

Πατρίδα μ’ αραεύω σε, άμον καταραμένος
σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος

Οσπίτια εφέκα ανάμεσα ορμήν και ποτάμ’ άκρην
πεγάδια μαρμαρόχτιστα, νέρον αμόν το δάκρυ

Και τώρα αδακές διψώ, νερό να πίνω κι έχω
εντρέπομαι να ψαλαφώ τα χείλοπα μ’ να βρέχω

Πατρίδα μ’ αραεύω σε, άμον καταραμένος
σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος

Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος

Έρθαν οι εμπόροι

Έρθαν οι εμπόροι να παίρνε τσάμπαν τον καπνόν
το χωράτεν κι ρωτούνε σον λογαριασμόν..

Ο καημένον ο χωράτες, πανταλόν πα κι έχ'...
κι ας είναι ντροπή να τκείται σο κρεββάτ' απές..

Εμαζεύταν τα παιδία (τα αγόρια. Αυτά ήταν τα παιδιά τότε) τ' άπες σο σαλόν
Το ένα λέει παπούτσια κι έχω, το άλλο πανταλόν..

Εμαζεύταν και τα κορτσόπα άπες σην αυλήν
Το ένα λέει ντουλάπα κι έχω, το άλλο μηχανήν (ραφομηχανή)..

Εχολιάσθεν κι η γαρία τ' (η γυναίκα του), μετά τον μαλών...
Σκύλιε (Βλάκα), γιατί εδέκες τσάμπα τον καπνόν ;;

Ύστερα από όλα αυτά, δε σας κρύβω ότι δεν έχω κουράγιο να συνεχίσω. Και πιο πολύ με πικραίνει η σημερινή αδιαφορία που επικρατεί παντού, σε ο,τιδήποτε αφορά τον υπέροχο και λαμπρό πολιτισμό μας.

Ας μη ξεχάσουμε ποτέ το τι έγινε τότε και ας θυμούμαστε όλοι αυτό το θλιβερό γεγονός για να ξέρουμε προς τα πού θα βαδίσουμε στο μέλλον.

Κλείνω, αφιερώνοντας το κείμενο:

Στον παππού μου τον Ανδροκλή, γνήσιο πόντιο, που και αν έχει φύγει εδώ και τέσσερα χρόνια από κοντά μου, είναι πάντα δίπλα μου. Γνώρισε και αυτός την προσφυγιά, έφυγε στη Γερμανία μόνος του, χωρίς να ξέρει πού πάει, ούτε καλά καλά να γνωρίζει τη γλώσσα, για να θρέψει μια 5μελή οικογένεια. Όταν τον ρώτησαν οι Γερμανοί γιατί κάνει διπλές, τριπλές βάρδιες και δε σταματάει να ξεκουραστεί, εκείνος τους απάντησε : "Ich habe eine arme Familie zu futtern" . Δε θα σε ξεχάσω ποτέ, ούτε και τις τελευταίες λέξεις που μου είπες, πριν πας να συναντήσεις τους δικούς σου.. "Πίστεψε πρώτα στον εαυτό σου, πουλόπο μ', και μετά θα πιστέψουν οι άλλοι σε σένα. Από εκεί ψηλά θα 'μαι πάντα κοντά σου...."

Σε όλους τους πρόσφυγες, που έρχονται εδώ για ένα καλλίτερο αύριο..

Σε όλους τους Ποντίους σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, που συνεχίζουν να κρατούν τις παραδόσεις και τα έθιμα.

Εις μνήμην.......

Επιτάφιος

2008-04-25T02:49:00.005+03:00

Ξημερώνει. Ο Υπερίωνας, ο καθοδηγητής του Ήλιου, των αστέρων, κατά τους Αρχαίους, έχει βαρύ φορτίο απόψε. Μεγάλη Παρασκευή καθ' οδόν. Σχήμα οξύμωρο, καταλαβαίνω. Αρχαίοι, σύγχρονοι, Θεοί, μικροί και μεγάλοι, όλα ένα κουβάρι μπερδεμένο. Κάπως έτσι και η σκέψη μου, που προσπαθώ να βρω επιτέλους έναν ελεύθερο χώρο στάθμευσης να την ...παρκάρω και να ησυχάσω λιγάκι! Μάταια όμως. Ανήσυχο πνεύμα, ολίγον τι ερωτευμένο, άκρως συναισθηματικό.

Μοσχοβολά Άνοιξη εκεί έξω. Η φύση ανέστη. Η μυρωδιά απ' τα τριαντάφυλλα τρυπά τις τσιμεντένιες πόλεις και πλησιάζει προς εμένα, έστω και νοερά. Το Πάσχα, η κατ' εξοχήν γιορτή της Άνοιξης. Όμορφα, περίτεχνα στεφάνια από λουλούδια κοσμούν και τιμούν την ταφή του Κυρίου, τον Επιτάφιο.

Σα σήμερα, θυσιάστηκε, κατά τας γραφάς, ο Κύριος. Η αποστολή Του, ήταν η σωτηρία του ανθρώπου. Γεννήθηκε για να προσφέρει Αγάπη, Συντροφιά, Συγχώρεση, Σωτηρία. Πολλοί τον χλεύασαν, τον κακομεταχειρίστηκαν, του φέρθηκαν υποτιμητικά, τον κορόιδεψαν. Και όμως, Εκείνος δεν έπαψε ποτέ να τους αγαπά, να 'ναι δίπλα τους, να τους συγχωρεί. Αστείρευτη πηγή ανθρωπιάς - αν και Θεός - που ακόμα και πάνω στο σταυρό δεν έπαψε να ζητά τη συγχώρεση και τη σωτηρία τους.

Κάτι τέτοιο φαντάζει ακατόρθωτο για κάποιον από εμάς. Δε χωράει τόσο καλό στο νού μας, μέχρι να γνωρίσουμε την πραγματική ...αγάπη, που θα δίναμε ακόμη και τη ζωή μας γι αυτή. Είναι πραγματικά απίστευτο το πώς μπορεί να νιώσει κάποιος όταν αγαπήσει αληθινά. Ό,τι και αν του κάνει το ταίρι του, αν τον χλευάσει, αν τον κοροϊδέψει, αν τον φερθεί υποτιμητικά, αυτός είναι πάντα εκεί, έτοιμος να συγχωρέσει το ο,τιδήποτε γιατί αγαπάει τόσο πολύ που ...δε μπορεί να κρατήσει κακία σε καμμία περίπτωση. Ακόμη και τότε που ο Επιτάφιος αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, πριν το τέλος, ακόμη και τότε, είναι πάντα κοντά, συνεχίζοντας να αγαπά με όλο το είναι του, έστω και αν κάπου βαθειά μέσα του αισθάνεται πληγωμένος.

Τελικά, αξίζει να αγαπήσει κανείς τόσο; Να δώσει τη ψυχή του, να θυσιάσει ακόμη και την τελευταία σταγόνα αγάπης που του έχει απομείνει;

Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυό μας οι φωνές χαμηλώσαν..
Χαραγμένη η καρδιά στο παγκάκι που μετά τη προδώσαν..
Μια φορά μου 'χες πει, δε μπορεί..., θα το νιώσανε και άλλοι..
Πριν το τέλος πώς μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη...

Καλή Ανάσταση, κυρίως ψυχική, σε όλους και καλές γιορτές. Υγεία και πολλή πολλή ευτυχία σε όλους σας...

Καληνύχτα,

Στέλιος

Αναζητήσεις...

2008-02-03T03:06:00.000+02:00

Γράφω στο ημερολόγιό μου:

Μουριές,
8 Απριλίου 2007

Την προσοχή μου αποσπά άξαφνα μία φωτογραφία.. Μακαρίτες οι περισσότεροι.. Γενιά του ‘40 όλοι τους. Η εικόνα είναι θαμπή, κορεσμένη από σκόνες.. κείται ξέγνοιστη σ’ ένα μπαούλο, “από την πατρίδα”, όπως συνηθίζει να λέει η γιαγιά. Τα πρόσωπα γνωστά μα συνάμα άγνωστα. Όλα τους χαμογελούν έχοντας ένα πρωτόγνωρο βλέμμα ευτυχίας. Όλοι τους είναι συγγενείς μου.. ξεχασμένο σόι.. Είναι και ο παππούς μου κάπου εκεί.. ακίνητος, αλλά αγέροχος με παλλικαρίσιο παρουσιαστικό.. Πλησιάζω προς τους συγγενείς μου, θέλω να τους σφίξω το χέρι, μα μάταια.. αντί γι’ αυτούς ακουμπάω ένα κιτρινιασμένο, μουχλιασμένο κομμάτι χαρτιού, που θυμίζει μία άλλη εποχή.. Μία εποχή δύσκολη, γεμάτη κακουχίες… Μία εποχή σφοδρών πολέμων.. Μία εποχή φτώχειας και στερήσεων… Όμως και μια εποχή αναπόσπαστης σχέσης, αμοιβαίας αγάπης μεταξύ των ανθρώπων. Τι κι αν πέρασαν χρόνια, τι κι αν πέρασαν μήνες, τα πρόσωπα συνεχίζουν να χαμογελούν. Πάει τόσος καιρός, αλλά είναι σαν το χθες, σαν το σήμερα, σαν το αύριο. Όλη αυτή η συγκινητική, γεμάτη κατάνυξη ατμόσφαιρα με κάνει να σκεφτώ συνειρμικά… “πού βαδίζουμε;” Όλοι ερχόμαστε άγνωστοι σε τούτο τον κόσμο κι άγνωστοι αναχωρούμε.. περαστικοί.. Κάποτε θα ‘μαστε και ‘μεις παγωμένοι πάνω σ’ ένα φύλλο.. θα μας βλέπουν και θα μας χαιρετούν. Και ο κύκλος αενάως θα συνεχίζεται. Τελικά.. γιατί γεννιόμαστε; Ή μήπως θα ‘πρεπε η γέννηση να στιγματίζεται με λύπη αντί για χαρά; Σκέψεις που μ’ έχουν απασχολήσει πολλάκις. “Μία ζωή την έχουμε, ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε”, λέει συχνά ο πάνσοφος, απλοϊκός αλλά πολύπειρος λαός μας. Φυσικά και δεν έχει άδικο.. Κάτι μέσα μου όμως με πνίγει, κάτι μέσα μου θέλει να βγει στην επιφάνεια από τα κλειδαμπαρωμένα βάθη της ψυχής μου. “Μακάρι να μπορούσαμε να ζήσουμε για πάντα…”, σκέφτομαι. Αρκεί όμως μία απλή σκέψη; Βεβαίως. Και μόνο η αστείρευτη αυτή φλόγα που καίει μέσα σου, φίλε μου, αρκεί.. γι’ αυτό λοιπόν, προσπάθησε, προσπάθησε και ‘συ να βάλλεις τα δυνατά σου για να μη φύγεις έτσι απλά.. να φύγεις, αλλά κάποιοι να σε θυμούνται για την προσωπικότητα σου, για το ήθος σου, για το έργο σου. Προσπάθησε να συμβάλλεις κι εσύ στην καλύτερη διαβίωση σε τούτη την κοινωνία. Μη κάθεσαι αμέτοχος μακρυά από κάθε τι δημιουργικό.. φτιάξε και χάλασε, μεγαλούργησε. Μόνο έτσι θα νοιώσεις ικανοποίηση, μόνο έτσι θα γίνεις άνθρωπος.

Κιλκίς,
3 Φεβρουαρίου 2008

Αφιερωμένο εξαιρετικά στους αδήφαγους, άπληστους για χρήμα, για σεξ και για οποιαδήποτε άλλη μαλακία. Σε αυτούς που 'ναι τόσο μικροί και δε κοιτάν ψηλά. Σε δαύτους που φοβούνται, κλείνονται στο καβούκι τους μέσα, σε μια τυπολατρική ζωή, αφημένοι στα καπρίτσια της κοινοτυπίας, της ρουτίνας. Σε αυτούς που δε τολμούν να κοιτάξουν την αλήθεια κατάματα και να πολεμήσουν. Στους τρίθεν "σκεπτόμενους". Την τύφλα σας.

Στέλιος

Νυχτοπερπατήματα...

2008-01-06T03:26:00.000+02:00

Δε θύμαμαι ακριβώς, αλλά σίγουρα ήταν ένα βράδυ των διακοπών... Δεν είχα όρεξη για ύπνο, άσχετα που 'ταν περασμένες 2. Δε ξέρω γιατί, κάτι με απασχολούσε, αλλά όσο κι αν το έψαχνα, δε το έβρισκα... Ήθελα πολύ να αφεθώ στις σκέψεις μου, να ξεδώσω, αλλά οι 4 τοίχοι με ενοχλούσαν αφάνταστα. Κάπως έπρεπε να δραπετεύσω. Τι καλύτερο λοιπόν, ντύθηκα, πήρα το δρόμο και.. όπου με βγάλει...

Περπάτησα πολύ, παρέα με μελωδίες απ' μέρη μακρινά, με καπετάνιο τη σκέψη μου. Όλα σβηστά με μοναδική παρηγοριά το φως απ' τις τρεμάζουσες, διάσπαρτες καθόλη τη διαδρομή λάμπες. Το σκηνικό ήταν φοβερό. Χαμηλόβροχο, θαμπάδα, μαζί με μερικά ουρλιαχτά των αυτοκινήτων που άφηναν τα χνάρια τους μεσ' στο βαθύ έρεβος..

Είναι ωραίο το περπάτημα τη νύχτα. Σου ανοίγει την όρεξη για περιπλανήσεις, λογής λογής. Αναπολώ στιγμές, φαντάζομαι νέες, πιάνομαι και γω από κάτι τις, έτσι, για να 'χω με κάτι να ασχολούμαι. Δεν είμαι και στα καλύτερά μου.

Ξαφνικά αντικρύζω ένα εκκλησάκι... Όλη μας η ζωή συνιφασμένη με την εκκλησία. Η βάπτιση, ο γάμος, το μεγάλο αντίο. Χαρές και λύπες μπερδεμένες σαν ένα κουβάρι δίχως άκρη, που καλείσαι εσύ, δίχως να σε ρωτήσουν, να το ξετυλίξεις. Δεν είμαι καλός στο ξετύλιγμα. Ούτε έχω πολλή υπομονή. Δοκιμάζω τα όρια μου μ' αυτόν τον άχαρο, παθητικό ρόλο που μου 'χουν αναθέσει επειδή μόνο και μόνο το γούσταραν. Τι να πεις, δε βαριέσαι..

Ξετυλίγοντας αυτό το κουβάρι, μαθαίνεις πολλά. Καταρχήν, ποιος πραγματικά είσαι, σε ποιο παραμύθι πρωταγωνιστείς και αν αξίζουν οι συμπρωταγώνιστές σου. Αν υπάρχει έστω και ένας που αξίζει, τότε μπορείς να 'σαι ικανοποιημένος. Δε το 'χω καταφέρει αυτό μέχρι στιγμής. Πάντως νομίζω πως αρχίζω να με καταλαβαίνω και με φοβάμαι, με φοβάμαι πολύ. Μακάρι να 'μουν λιγότερο συναισθηματικός. Δεν είμαι κατασκευασμένος για τα μέτρα της κοινωνίας που ζω.

Μιλώντας για ζωή, νομίζω πως βρίσκομαι μόνος, χαμένος σε άλλη διάσταση. Καμιά ψυχή δε κυκλοφορεί, πολλές όμως μπορεί να περιδιαβαίνουν τους λαβυρίνθους των αυλακιών του νου, σαν και 'μενα. Δε πονάω μόνο εγώ, πονάν κι άλλοι. Δε γελάω μόνο εγώ, γελάν και άλλοι. Αξιολύπητο.

Εντωμεταξύ νομίζω πως έχω περπατήσει αρκετά. Μα πού είμαι; "Οδός Ακρόπολης" γράφει η ταμπέλα. Αφέθηκα και δεν έδωσα σημασία το πού πάω. Να πάρει ευχή. Αυτό παθαίνεις. Πιάνεις την οδό της σκέψης και χάνεις την οδό της στιγμής. Κακό αυτό. Πάντα προσπαθούσα να τα συνδυάσω και τα δύο αλλά αποτύχαινα συνεχώς. Ε, τώρα ας έχει την τιμητική του το πρώτο.

"I love you", είναι χαραγμένο με μισοσβησμένα γράμματα πάνω σε ένα παγκάκι. Ποιος ξέρει πού βρίσκεται αυτός που το 'γραψε. Ποιος ξέρει πόσες αγάπες έχουν φύγει και έρθει από τότε. Αυτό παραμένει όμως εκεί, να μας θυμίζει ότι πάντα μέσα στο παιχνίδι της ζωής υπάρχει και η αγάπη. Βέβαια, δε ξέρω κατά πόσο πραγματικά αγαπάμε, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο..

Κάπου εδώ κλείνω, μιας και έχει τελειώσει το λάδι απ' το καντήλι των συνειρμών μου.

Μορφέα, σου 'ρχομαι...

Καληνύχτα!

Μία εξίσωση, χίλιες λέξεις...

2008-01-04T14:12:00.000+02:00

Μια εξίσωση που σημαίνει πολλά για 'μενα...

Όποιος μπορέσει και λύσει το γρίφο, του αξίζουν συγχαρητήρια... :)

Χριστούγεννα...

2007-12-30T01:10:00.000+02:00

Πήγε κιόλας 2 το πρωί...; Α, ωραία.. Πάει η 29η Δεκεμβρίου... 30 του μηνός.. Τι γρήγορα περνάν αυτές οι μέρες.. Πάλι δε θα προλάβουμε να καταλάβουμε Χριστούγεννα και θα ξαναρχίσει το κυρ-ελέισον στο σχολείο.

Ας είναι. Χριστούγεννα έχουμε όπως και να 'ναι..

Πολλοί έχουν συνδυάσει τα Χριστούγεννα με λογής-λογής επιθυμίες. Οι μεγάλοι θέλουν ξεκούραση... Θέλουν να επισκεφτούν γνωστούς τους... Οι φοιτητές κοιτούν να παν πώς και πώς καμιά πολυήμερη, να πάρουν την τελευταία τζούρα τους πριν την εξεταστική.. Τα μικρά απ' την άλλη, κλαίγονται στους γονείς για δωράκια..

Όμως, δεν ήταν έτσι και στην περίπτωση του μικρού Ανδρέα.. Αν δε το θυμάστε, είναι εκείνο το ξανθό αγγελούδι που έφυγε τόσο νωρίς από κοντά μας, παλεύοντας άνισα με τον καρκίνο.. Χάρει σε αυτόν σήμερα σώθηκαν πάρα πολλά παιδιά, ιδρύθηκαν νέες ογκολογικές μονάδες στην Ελλάδα.. Η περίπτωση του μικρού Ανδρέα είχε συγκινήσει τότε το πανελλήνιο..

Ο ίδιος; Δε ζητούσε, γνωρίζοντας καλά την μη αντιστρέψιμη κατάστασή του, παρά τη δημιουργία ενός συλλόγου για την περίθαλψη άπορων παιδιών. Ο σύλλογος αυτός αργότερα ιδρύθηκε από τον πατέρα του και ονομάστηκε ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ..

Παραθέτω το κειμενάκι που 'χε γράψει ο δεκάχρονος Ανδρέας, ως ευχή..

Τόσο μεγάλη απήχηση είχε αυτή η παραδειγματική περίπτωση του μικρού Ανδρέα, που η Ναταλία Γερμανού έγραψε στίχους στο τραγούδι που ονομάστηκε "Το χαμόγελο του Ανδρέα" και το οποίο τραγούδησε ο αγαπημένος τραγουδιστής του μικρού, ο Θάνος Καλλίρης.

Το τραγούδι:

Τι ψυχικό σθένος έκρυβε μέσα του αυτός ο μικρός.. Τον κοιτάω και συγκινούμαι..

Καλό ταξίδι Ανδρέα.. Κοίτα να μας φυλάς από εκεί ψηλά .....

Τα Χριστούγεννα δεν είναι για παιδάκια μόνο...

Συγγνώμη, δε μπορώ να συνεχίσω.

Καληνύχτα και καλές γιορτές

An epistle to a lady...

2007-12-19T02:41:00.000+02:00

Από όλους τους ξενόφωνους συγγραφείς, η Mary Leapor ήταν αυτή που πάντα μου άρεζε. Είλωτας των συναισθημάτων, της γνήσιας έκφρασης, που αναβλύζει μέσα από μια εξέχουσα λυρική ποιήτρια. Κάπου το 'χω ακούσει μελοποιημένο αυτό το υπέροχο κείμενο. Όταν βρω το αρχείο, θα το ανεβάσω.

An Epistle to a Lady

In vain, dear Madam, yes in vain you strive;
Alas! to make your luckless Mira thrive,
For Tycho and Copernicus agree,
No golden Planet bent its Rays on me.

'Tis twenty Winters, if it is no more;
To speak the Truth it may be Twenty four.
As many Springs their 'pointed Space have run,
Since Mira's Eyes first open'd on the Sun.
'Twas when the Flocks on slabby Hillocks lie,
and the cold Fishes rule the wat'ry Sky:
But tho these Eyes the learned Page explore,
And turn the pond'rous Volumes o'er and o'er,
I find no Comfort from their Systems flow,
But am dejected more as more I know.
Hope shines a while, but like a Vapour flies,
(The Fate of all the Curious and the Wise)
For, Ah! cold Saturn triumph'd on that Day,
And frowning Sol deny'd his golden Ray.

You see I'm learned, and I shew't the more,
That none may wonder when they find me poor.
Yet Mira dreams, as slumbring Poets may,
And rolls in Treasures till the breaking Day:
While Books and Pictures in bright Order rise,
And painted Parlours swim before her Eyes:
Till the shrill Clock impertinently rings,
And the soft Visions move their shining Wings:
Then Mira wakes,-- her Pictures are no more,
And through her Fingers slides the vanish'd Ore.
Convinc'd too soon, her Eye unwilling falls
On the blue Curtains and the dusty Walls:
She wakes, alas! to Business and to Woes,
To sweep her Kitchen, and to mend her Clothes.

But see pale Sickness with her languid Eyes,
At whose Appearance all Delusion flies:
The World recedes, its Vanities decline,
Clorinda's Features seem as faint as mine!
Gay Robes no more the aching Sight admires,
Wit grates the Ear, and melting Music tires:
Its wonted pleasures with each sense decay,
Books please no more, and paintings fade away,
The sliding Joys in misty Vapours end:
Yet let me still, Ah! let me grasp a Friend:
And when each Joy, when each lov'd Object flies,
Be you the last that leaves my closing Eyes.

But how will this dismantl'd Soul appear,
When stripp'd of all it lately held so dear,
Forc'd from its Prison of expiring Clay,
Afraid and shiv'ring at the doubtful Way.

Yet did these Eyes a dying Parent see,
Loos'd from all Cares except a Thought for me,
Without a Tear resign her short'ning Breath,
And dauntless meet the ling'ring Stroke of Death.
Then at th' Almighty's Sentence shall I mourn:
"Of Dust thou art, to Dust shalt thou return."
Or shall I wish to stretch the Line of Fate,
That the dull Years may bear a longer Date,
To share the Follies of succeeding Times
With more Vexations and with deeper Crimes:
Ah no -- tho' Heav'n brings near the final Day,
For such a Life I will not, dare not pray;
But let the Tear for future Mercy flow,
And fall resign'd beneath the mighty Blow.
Nor I alone -- for through the spacious Ball,
With me will Numbers of all Ages fall:
And the same Day that Mira yields her Breath,
Thousands may enter through the Gates of Death.

Ύμνος δοξαστικός για τις γυναίκες που αγαπούμε...

2007-11-30T02:19:00.000+02:00

Έτυχε και το διάβασα τις προάλλες σ' ένα βιβλίο του Εγγονόπουλου. Πραγματικά με συνεπήρε...

Είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν τα ρόδια...
έρχονται και μας βρίσκουνε τις νύχτες, όταν βρέχη...
με τους μαστούς τους καταργούν τη μοναξιά μας...
μεσ' στα μαλλιά μας εισχωρούν βαθειά...
και τα κοσμούνε σα δάκρυα, σαν ακρογιάλια φωτεινά, σα ρόδια...

Ύμνος στον υλιστή...

2007-11-17T00:06:00.000+02:00

Νότες... αραδιασμένες... από εδώ και από ‘κει, σαν τη γύρη που την κουβαλάει ο άνεμος από λουλούδι σε λουλούδι... σαν και τις ψυχές μας που απεγνωσμένα ψάχνουν το δικό τους άνθος να κατακαθίσουν... είναι αλήθεια πως η μουσική μπορεί και σε κάνει να ταξιδεύεις, σε μέρη αδιάβατα, σε μέρη ονειρικά, σε μέρη που ακόμη και η πιο τολμηρή προσωπικότις δεν μπορεί να τα συλλάβει δίχως τη μουσική...

Νότες, που δίνουν χρώμα στη ζωή σου, που σε κάνουν και συγκινείσαι με πράγματα απλά, καθημερινά. Που σε απαλύνουν και σου ανοίγουν ένα καινούριο μονοπάτι, γεμάτο εκλπήξεις και περιπέτειες, απαλλαγμένο από τη μιζέρια που πλήττει το μαραγκιασμένο κόσμο μας... Σαν ηλιαχτίδες που διαπερνούν μέσα από τις θαμπές και μουντές σταγονίτσες της βροχής...

Με τις νότες μπορεί να εκτιμήσεις, αδελφέ μου, πράγματα που ίσως σου φαίνονται αδιάφορα... Γι’ αυτό δεν φταις όμως εσύ, φίλε μου, αλλά ο κόσμος θα μου πεις, που σε έχει αλλοτριώσει και ‘χει κάνει έναν από αυτούς... Έχεις σκεφτεί ποτέ, άραγε, τι θείο δώρο είναι η ζωή; Νομίζω πως όχι... αλλά γιατί να το σκεφτείς άλλωστε έτσι όπως έχει κατηντήσει... Η στιγμή περνάει και χάνεται, όμως δεν της δίνουμε την άξια που της αρμόζει... Γιατί να βλέπουμε άραγε τηλεόραση όταν τα αγαπημένα μας πρόσωπα είναι κοντά μας; Γιατί να μαλώνουμε για πράγματα ανούσια όταν τα αγαπημένα μας πρόσωπα είναι κοντά μας; Δυστυχώς, αυτά θα τα εκτιμήσουμε κάποτε... ελπίζω μόνο να μην είναι αργά φίλε μου...

Τι πιο ωραίο μπορεί να υπάρχει στον κόσμο από την οικογενειακή ευημερία και θαλπωρή, από το χάδι της μητέρας σου, από τις συμβουλές του πατέρα σου; Όμως, εσύ, φίλε μου, ακάθεκτος, συνεχίζεις το έργο που σου έχουν αναθέσει άλλοι, παραμένοντας απασχολημένος στο δικό σου κόσμο...

Τούτη είναι η ζωή... τα ναρκωτικά, το αίμα, το σπέρμα, η αδιαφορία. Τούτος είναι ο ανεπτυγμένος μας κόσμος, τούτη είναι η ανώτερη κοινωνία των ανθρώπων, τούτη είναι η μοίρα που μας αξίζει. Το τρένο έχει ήδη ξεκινήσει και ο δρόμος της επιστροφής φαντάζει πολύ μεγάλος... Οι επιβάτες πολλοί, η καθυστέρηση μεγάλη, αλλά δεν θες να γυρίσεις πίσω...

Αλλά να... βλέπεις από το παράθυρο τα κρύα του χειμώνα να τα διαδέχεται η άνοιξη, πάντα χαμογελαστή μα πάντα γελασμένη. Η ψυχή σου μαλακώνει καθώς μυρίζεις το άρωμα των λουλουδιών. Η ψυχή σου διεγείρεται καθώς βλέπεις το νερό που χοροπηδάει ξέγνοιαστο από το απέναντι αυλάκι. Η ψυχούλα σου αγαλιάζει καθώς ακούς το πουλάκι να τιτιβίζει εκεί ψηλά και κάτι μέσα σου σε κάνει να αφεθείς, να συλλογιστείς. Τελικά, τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή είναι ελεύθερα... Μήπως τώρα, φίλε μου, που το ταξίδι έχει σχεδόν τελειώσει, έχεις καταλάβει γιατί αγωνιζόσουν τόσο καιρό στη ζωή σου; Μήπως τώρα έχεις συνειδοτοποιήσει πως το εισητήριο της Α’ θέσης δεν έχει και τόση δα σημασία; Τι και αν πέρασαν μήνες, τι και αν πέρασαν χρόνια, εσύ εκεί... πάντα τυπικός στο ραντεβού... πάντα στην Α’ θέση...

Θα σου φανεί περίεργο, φίλε μου, αν σου πω πως στο δρομολόγιο Ζωή-Θάνατος δεν υπάρχουν τέτοιες πολυτέλειες... Κατά βάθος, όμως, αν και λυπημένος, αντικρίζεις τον βαθυγάλανο ουρανό εκεί ψηλά στον ορίζοντα και ελπίζεις, σκέφτεσαι, ίσως κιόλας μετανοιώσεις... Μόνο που ο χρόνος όμως γυρισμό δεν έχει, αδελφέ μου, και όσο και αν ψάχνεις εξιλέωση το ταξίδι έχει σχεδόν τελειώσει... Η αυλαία πέφτει και το τελευταίο χειροκρότημα ηχεί... συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, όλοι εκεί... άνθρωποι που σε αγάπησαν μέχρι και το τέλος αυτού του ταξιδιού, άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα σου, άνθρωποι που αδημονούσαν να ‘σαι μαζί τους.. Και έτσι, απάνθρωπα, ανελέητα, η αμαξοστοιχία σταματά... Και εσύ δίνεις το εισητήριό σου στον εισπράκτορα και αναχωρείς για την κατοικία σου, στην πολιτεία που έχουν χτίσει με μεγάλο μεράκι άλλοι σύντροφοί σου.. Και το τραγούδι; Τελειώνει κάπου εδώ με τους στίχους που για πάντα θα μείνουν ανεξήτηλα γραμμένοι στην καρδιά μου, “αιωνία η μνήμη σου” ...

Et j'ai cri, cri...

2007-10-29T21:23:00.000+02:00

Δεν έχω χρόνο για να γράψω, έχω όμως χρόνο για να βάλω μερικά γαλλικά, αγαπημένα, τραγουδάκια στο blog!

Απολαύστε τα... τα σχόλεια περιττέουν...

Οι εποχές εκείνες πρέπει να 'ταν ωραίες. Τουλάχιστον, αυτό κατάλαβα από όσες ταινίες έχω παρακολουθήσει. Τα φώτα σβήναν, το πάθος, ο αισθησιασμός και το βερμούτ περίσσευαν... Μέσα από μια εποχή δύσκολη βγήκαν τέτοιοι ύμνοι... Και τώρα; Που υποτίθεται πως βρισκόμαστε σε ευημερία τα τραγούδια μιλάν για σκοτωμούς, για αλκοοόλ, για τσιγάρο. Η εποχή μας είναι πιο σκληρή, πιο ωμή. Δε μου ταιριάζει ρε γαμώτο...!

Και άλλα πολλά...

Όταν αγαπάς....

2007-10-03T01:13:00.001+03:00

....τον λάθος άνθρωπο....

Θα επιστρέψω στο συγκεκριμένο θέμα... Δύστυχως, δεν έχω τώρα χρόνο για να το περιεργαστώ. Έχω τόσα πολλά να γράψω, που δεν περιμένω την ώρα να αρχίσω...

Λίγα λεπτά ακόμη...

2007-09-12T01:16:00.000+03:00

Είναι περίπου μεσάνυχτα μιας μουντής, βροχερής νύχτας, πλημμυρισμένης από λογής λογής ευωδίες και σκέψεις. Το τοπίο ήταν εξαρχής σαγηνευτικό, που τιθάσσευε ακόμη και τον πιο αχαλήνωτο άνθρωπο. Ήταν η μέρα που το γλυκό ογκάνισμα της πένας θα ακουγόταν για πολλοστή φορά, απαλά, πάνω στο αθώο, τρυφερό χαρτί. Πάλι θα χαράμιζα μερικά λεπτά ύπνου, μαγεμένος από τα καπρίτσια της, συνεπαρμένος από τις χαραμαδιές του χαρτιού, τα μυστήρια των γραμμάτων. Ο ύπνος; Δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση της συγκεχυμένης πραγματικότητας, μιας ανάπαυλας των πυρών της ζωής.

Υλακές αντηχούν στις σιωπές των αιθέρων. Αυτές οι βροντές, αυτές μ’ αποσπούν από το κατεστημένο, μου φέρουν άλλους συνειρμούς και να, όπως τώρα, χάνω το παζλ των σκέψεών μου, που τόσο προσπαθούσα να αποτελειώσω. Ω, Δία, για ποιον άραγε ξελαρυγγίζεσαι πάλι ;;;

Και μετά το χάος, η άβυσσος, ο νους, ο ύπνος...

Καλή χρονιά...

Για 'σενα...

2007-09-02T02:37:00.001+03:00

Θα μπορούσα να γράφω, να γράφω… να γράφω για ώρες τα συναισθήματα που με κατακλύζουν γι’ αυτή που αγαπώ. Θα μπορούσα να ξοδέφω κόλλες και κόλλες αναφοράς εκφράζοντάς τα όλα αυτά. Όσο και να έγραφα όμως, δε θα μπορούσα να περιγράφω ακριβώς αυτή τη μαγική, θεϊκή μετάλλαξη που σιγοβράζει μέσα μου και με κάνει άλλο άνθρωπο, με κάνει να βλέπω τη ζωή με άλλο μάτι. Αυτή τη μετάλλαξη που με συναρπάζει, με ταξιδεύει σε μέρη ονειρικά, παρέα με ‘σενα. Αυτή τη μετάλλαξη που πολλοί τη λένε αγάπη. Αλλά… το πραγματικό συναίσθημα κρύβεται μέσα μας, κάπου βαθειά χαμένο στην καρδιά μας και περιμένει να το ανακαλύψουμε. Είναι η καρδιά αυτή στην οποία αναγράφονται τα πάντα με ανεξίτηλο μελάνι. Η καρδιά μου όμως, τώρα πλέον, είναι και δική σου...

Ναι, εσύ… εσύ είσαι αυτή που δίνεις νοήμα στη μουντή ζωή μου. Εσύ είσαι αυτή που με κάνει και ξεχνώ τα πάντα, με κάνει να θέλω να ‘μαι πάντα διπλά σου. Εσύ είσαι αυτή, άγγελέ μου. Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει, κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι. Και αν κάποτε κοιτάξω εκεί ψηλά στ’ αστέρια είμαι χαρούμενος, γιατί ξέρω πως το πιο λαμπρό και φωτεινό είσαι εσύ, ζωή μου. Τι όμορφο συναίσθημα είναι η αγάπη! Τι ωραία που ‘ναι η ζωή μαζί με ‘σενα. Όπου και αν γυρίσω, όπου και αν σταθώ, όποιον και αν δω, βλέπω στα μάτια όλων εσένα. Εσένα, σαν ένα πρωινό, καλοκαιρινό αεράκι που με αγκαλιάζει απαλά και με κάνει ευτυχισμένο. Εσένα, εσένα, εσένα.

Τι ωραία που ‘ναι η αγάπη! Η αγάπη τα υπομένει όλα, η αγάπη είναι ευγενική. Η αγάπη ποτέ δε φθονεί, ποτέ δε καυχιέται. Η αγάπη ποτέ δεν είναι αγενής ή εγωιστική. Η αγάπη ποτέ δεν εκδικείται, ποτέ δεν απεχθάνεται. Η αγάπη δε ευχαριστιέται στων άλλων ανθρώπων τις αμαρτίες, αλλά απολαμβάνει την αλήθεια. Είναι πάντα πρόθυμη να δικαιολογήσει και να ομολογήσει, να εμπιστευθεί, να ελπίσει, αλλά και να αντέξει ο,τιδήποτε πρόκειται να έλθει. Η αληθινή αγάπη ποτέ δεν τελειώνει.

Τέτοια είναι η αγάπη μου για ‘σένα, που θα μπορούσα για χάρη σου να κάνω τα πάντα. Να ταπεινωθώ, να πληγωθώ, να λυπηθώ. Όλα αυτά γιατί ξέρω πως κάπως μαγικά, με ένα απλό άγγιγμά σου, θα τα ξεχνούσα όλα. Εσύ είσαι το γιατρικό μου, εσύ είσαι η χαρά μου. Εσύ είσαι η αφετηρία και το τέλος, εσύ.

Και αν τύχει κάποτε και σε χάσω, θα χαθώ και ‘γώ μαζί σου. Η ζωή μου πλέον θα ‘ναι άδεια, κενή. Και αν τύχει κάποτε και φύγεις, πάλι θα σε αγαπώ. Η αγάπη μας θα ‘ναι σαν τον αέρα… δε θα μπορείς να την αγγίξεις, αλλά θα μπορείς να την αισθανθείς. Η αγάπη μας θα ‘ναι ατελείωτη, απέραντη. Θα φτάνει μέχρι τα πιοοο ψηλά, μέχρι εκεί που τελειώνει ο κόσμος. Κι όλα αυτά, για ‘σένα. Επειδή είσαι εσύ...

Στην αγάπη που θα ‘ρθει και θα μείνει για πάντα μέσα μου...

Θα σε βρω, να το ξέρεις.

Ο Στέλιος σου

Προορισμός: Ονειρούπολη

2007-07-21T03:30:00.000+03:00

Τα όνειρα είναι σαν γλυκές οπτασίες που ξεπηδούν από το πουθενά και σου χαρίζουν μερικά λεπτά χαράς, ηρεμίας, γαλήνης. Με τα όνειρα μπορείς και βλέπεις τη ζωή με άλλο μάτι, αισιόδοξα. Παρεά μ’ αυτά χάνεσαι σε μύριες σκέψεις, πηγαίνεις σε αλλιώτικα μέρη, φανταστικά. Έχοντας εξασφαλίσει το εισητήριό σου για την ονειρούπολη, χαλαρώνεις αφουγκράζοντας το γλυκό αεράκι πάνω, στην προκυμαία των ονείρων σου.

Μεγάλωσα μαθαίνοντας να κάνω όνειρα. Πάντα με τα όνειρα μου φαινόταν ο κόσμος διαφορετικός, καλύτερος. Όλοι έχουμε δικαίωμα στα όνειρα άλλωστε. Η λέξη ονειρεύομαι, όπως αναφερόταν και στην Πολίτικη Κουζίνα, κρύβει μέσα της τη λέξη ρεύομαι. Είναι αλήθεια πως τα όνειρα ποικίλουν από άτομο σ’ άτομο περνώντας από του καθενός το στομάχι. Άλλοτε μας είναι εύπεπτα, πραγματοποιήσιμα, όχι και τόσο δα ουτοπικά. Άλλοτε όμως είναι τόσο απλησίαστα που μας αφήνουν μια πίκρα μέσα μας, μία ονειρική απογοήτευση.

Εγώ, ας πούμε, είμαι αρκετά ονειροπόλος. Πολλές φορές που έκανα όνειρα, τα βλέπα τα πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία. Πολλές φορές με φανταζόμουν με κάποια εκλεκτή της καρδιάς μου παρέα, σε ένα απόμακρο νησάκι, να ατενίζουμε το μαγευτικό αυγουστιάτικο ηλιοβασίλεμα. Τι ωραία που ‘ναι τα όνειρα!! Από ‘κει που μουν κατσούφης, ξαφνικά γινόμουν ευτυχισμένος, αποσπώντας μερικά δευτερόλεπτα χαράς από τη μουντή καθημερινότητα.

Μερικές φορές όμως, αν και κάνεις όνειρα, γυρνάς από την αλλή μεριά, ξυπνάς, και βλέπεις κατάματα τον πραγματικό κόσμο και συλλογίζεσαι πως όλα αυτά δεν είναι παρά ηδονοβλεψίες, απραγματοποίητες επιθυμίες. Δυστυχώς, τα περισσότερά μου όνειρα ήταν ουτοπικά, απατηλά. Πάντα ήμουν τόσο ρομαντικός, τόσο άβγαλτος, που ξεχνούσα να συμπεριλάβω το βασικό παρανομαστή στην οδό των ονείρων μου, τον υπόλοιπο κόσμο.

Αλήθεια, αυτός ο κόσμος εκεί έξω σου τα στερεί τα όνειρα, σου τα καταστρέφει με τον εγωϊσμό του, με την αδικία του, με την υπεροψία του. Το ανώτερο ον, ο άνθρωπος, ποτέ δε συμβιβάστηκε με αυτή την επιλογή του Κυρίου. Πάντα ήθελε να ‘ναι ανώτερο των ανωτέρων, να ‘ναι ο καλύτερος, “Ο”, με ο κεφαλαίο. Αποτέλεσμα; Μερικά όνειρα παραπεταμένα στον κάδο που αλλιώς τον αποκαλούν ζωή.

Το να μου στερούν και να μου καταστρέφουν τα όνειρα ποτέ δε το ανέχτηκα. Πάντα αυτούς τους αντίκρυζα με ένα βλέμμα συμπόνιας, λύπησης, γιατί κατά βάθος ήξερα ότι ποτέ στη ζωή τους δεν επρόκειτο να ονειρευτούν. Τα όνειρα είναι όντως συνδεδεμένα με τη μαγειρική. Είναι το αλάτι της ζωής μας. Χωρίς αυτά, η ζωή καταντά φορική, πληκτική, ανικανοποίητη από τις και όλο περισσότερες άχρηστες ανάγκες μας που τις δημιουργούμε εμείς για ‘μας.

Πάραυτα, ποτέ δε θα σταματήσω να ονειρεύομαι. Ποτέ δε θα σταματήσω να ‘μαι αισιόδοξος, να ψάχνω από κάτι να κρατηθώ, έστω κι αν είμαι μονάχος σε τούτο το όνειρο που λέγεται ζωή. Όταν θα φύγω, θα πάρω μαζί μου για παρακαταθήκη όλα τούτα τα όνειρα και θα τα κάνω μια μέρα πραγματικότητα σε έναν άλλον, καλύτερο κόσμο. Έναν κόσμο που δεν παύει ποτέ να ονειρεύεται και να χαίρεται. Έναν κόσμο ονειρικό, βγαλμένο από τη φαντασία ενός αθώου, μικρού παιδιού.

Στον κόσμο που δεν ονειρεύεται και δεν ξέρει τι χάνει...

PS: Φεύγω διακοπές... θα μου λείψετε !

Προορισμοί ζωής

2007-07-11T01:48:00.000+03:00

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έκανα σκέψεις για διάφορα ταξίδια. Αυτή η άτιμη περιέργεια με έκανε να θέλω να επισκευτώ όλο και έναν καινούριο τόπο, να επιχειρήσω νέα πράγματα. Ο,τιδήποτε είχε να κάνει με τη ρουτίνα, το απέφευγα. Ταξίδια, νέες εμπειρίες, απόδραση από τη πολύβουη πόλη. Όλα αυτά, μπορούσα να τα χαρακτηρίσω ως προορισμούς ζωής. Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα πως οι προορισμοί ζωής μπορεί και να μην είναι μόνο ταξίδια, μπορεί να 'ναι και πράγματα ανώτερα, πράγματα που σε ολοκληρώνουν ως άνθρωπο, σε οδηγούν στη λεγόμενη τέρψη. Πραγματικά, είναι τόσα πολλά που 'χω στο μυαλό μου και άλλα τόσα που θέλω να γράψω που δε ξέρω από πού να αρχίσω, φοβάμαι μη παραλείψω κάτι. Ελπίζω μέσα από δαύτο το ταξίδι να με γνωρίσω καλύτερα.

Αρχίζω με κάτι εύθυμο, βγαλμένο από τα όνειρα του καθενός μας.

Το ηλιοβασίλεμα και η Σαντορίνη

Εκεί που η ομορφιά αδυνατεί να περιγράψει το θεϊκό αυτό θέαμα, εκεί που το βαθύ κόκκινο σμίγει με το γαλάζιο κι το άσπρο, εκεί που χάνεις τη λογική και ατενίζεις το άπειρο, εκεί που γίνεσαι άλλος άνθρωπος, σαν κάποιο ραβδάκι να σε 'χει μαγέψει, εκεί που η καρδιά σου αναφτεριάζει, εκείνη τη στιγμή που θες να κρατήσει για πάντα, μαζί με τη γυναίκα των ονείρων σου.

Πάντα, μα πάντα, τούτη η σκήνη αποτελούσε και αποτελεί κάτι το ιδιαίτερο για 'μενα. Είναι κάτι που πολλές φορές φαντάζομαι όταν είμαι "χώμα" και ξαφνικά, αντιμετωπίζω τα πράγματα με άλλο μάτι, με ένα βλέμμα υπέρμετρης χαράς και αισιοδοξίας.

Ελπίζω μια μέρα να πραγματοποιηθεί, όποια και να 'ναι αυτή. Η αναμονή και μόνο αξίζει !

Έπεται και συνέχεια...

Black widow ή βλακώδης society;

2007-07-05T19:34:00.001+03:00

Δεν είχα παράπονο από τον άνεμο σήμερα, μέχρι που ξέσπασε μια καταιγίδα και μου τα χάλασε. Πάει το σερφάρισμα, πάνε όλα. Ενώ λοιπόν ανέμελα τριγυρνούσα στο διαδίκτυο ψάχνοντας τις τελευταίες ειδήσεις, έπεσα πάνω σε ένα άρθρο που πραγματικά είναι ανατριχιαστικό. Αλήθεια, ντράπηκα όταν το διάβασα. Δε πίστευα πως στον 21ο αιώνα εξακολουθούν να επικρατούν τέτοιες προκαταλήψεις, έστω και σε τέτοιες χώρες... (βέβαια, ίσως είμαι υπερβολικά αθώος;)

Σας το μεταφέρω, μεταφρασμένο, από το cnn.com. Πρόκειται για τις χήρες γυναίκες στην Ινδία και τον τρόπο με τον οποίο τις αντιμετωπίζουν.

Βρισκόμαστε στο Vrindavan στην Ινδία, σε μια περιοχή συγκέντρωσης πολλών "εξόριστων" γυναικών. Σύμφωνα με την κοινωνία της Ινδίας, οι χήρες στην Ινδία καταφεύγουν στην ιερή πόλη Vrindavan περιμένοντας τον θάνατό τους. Μπορείς να τις βρεις εύκολα σε δρόμους, έχοντας τα μπαστούνια τους, με τα μαλλιά ξυρισμένα και τον πόνο τους εμφανέστατο από τις πολλές, βαθειές ρυτίδες στα πρόσωπά τους.

Οι γυναίκες στην Ινδία αποφεύγονται από την κοινωνία όταν οι άνδρες τους πεθαίνουν, όχι για θρησκευτικούς λόγους, αλλά λόγω παράδοσης - και επειδή θεωρούνται ως οικονομικό βάρος για τις οικογένειές τους (άκουσον, άκουσον...).

Επίσης, δε μπορούν να ξαναπεντρευτούν. Δεν επιτρέπεται να φορούν κοσμήματα. Είναι υποχρεωμένες να ξυρίζουν το κεφάλι τους και να φορούν άσπρα ρούχα. Μέχρι και οι σκιές τους θεωρούνται κακοτυχία!

Οι Ινδουϊστές πιστεύουν πως ο θάνατος στο Vrindavan θα τις απελευθερώσει από τον κύκλο της ζωής και του θανάτου. Ελπίζουν ακόμη πως ο θάνατος σε αυτό το μέρος θα τις σώσει από την καταδίκη του να ζήσουν την ίδια ζωή ξανά, στο μέλλον.

"Σας φαίνετε ωραίο;" , λέει η εβδομηντάχρονη Rada Rani Biswas. "Τώρα πρέπει να περιμένω μόνο για να φάω."

Η Biswas μιλά με δυνατή φωνή, άλλα το πνεύμα της είναι εμφανώς ασθενές. Όταν ο πενηντάχρονος άνδρας της πέθανε, όλα τα άτομα που αγαπούσε την απέφευγαν, ακόμη και ο γιος της (!)

"Ο γιος μου, μου είπε: "Έχεις πια γεράσει. Ποιος θα σε ταϊσει τώρα; Φύγε." ", λέει και δακρύζει. "Τι να κάνω; Ο πόνος μου δεν είχε όρια."

Καθώς μιλά, πέφτει μπροστά στους ναούς του Vrindavan. Τόσο μειώθηκε η ζωή της, που παρακαλά για μερικά απομεινάρια φαγητού.

Υπάρχουν περίπου 40 εκατομμύρια χήρες στην Ινδία, πολλές από τις οποίες έχουν "καταδικαστεί" και τους έχει στερηθεί η ζωή που έκαναν όσο ήταν παντρεμένες.

Πιστεύεται πως 15 χιλιάδες χήρες ζουν στους δρόμους του Vrindavan, μια πόλη της οποίας ο πληθυσμός ανέρχεται στους 55 χιλιάδες κατοίκους στη βόρειο Ινδία.

"Οι χήρες δεν έχουν πολλά κοινωνικά δικαιώματα στην οικογένεια", λέει η Ranjana Kumari από το κέντρο Κοινωνικής Έρευνας, μιας ομάδας που στόχος της είναι η εμψύχωση και ενδυνάμωση των γυναικών.

Η κατάσταση είναι πολύ περισσότερο ακραία στις αγροτικές οικογένειες. "Εκεί, είναι περισσότερο συνδεμένοι με την παράδοση. Στις αστικές περιοχές, υπάρχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες και ευκαιρίες να ζήσεις μια κανονική ζωή."

Αλλά η πλειοψηφία της Ινδίας (1.1 δισεκατομμύρια) ασχολείται με τη γεωργία. "Η κυβέρνηση αναγνωρίζει το πρόβλημα", λέει η Kumari. "Μπορεί να κάνει πολλά, αλλά δεν κάνει αρκετά."

Μία γυναίκα, η ίδια χήρα, επιχειρεί αυτή την αλλαγή. Η Dr Mohini Giri έχει δημιουργήσει έναν οργανισμό ονόματι "Συντεχνία Βοήθειας", που βοηθά άπορες γυναίκες και παιδιά.

Η μητέρα της Giri έμεινε χήρα όταν η ίδια ήταν 9 χρονών, και κατάλαβε το πόσο δύσκολη ήταν η επιβίωσή της. Αργότερα, η Giri έχασε τον άνδρα της όταν ήταν 50, υποφέροντας την κοινωνική ντροπή που επακολουθεί όντας χήρα. Μερικές φορές μάλιστα της ζητήθηκε να μην παραβρεθεί σε γάμους, επειδή η παρουσία της θεωρούνταν γουρσουζιά.

"Γενικά, όλες οι χήρες βρίσκονται στο περιθώριο", λέει. "Μια σπουδαγμένη γυναίκα μπορεί να έχει λεφτά και ανεξαρτησία, αλλά και πάλι αποφεύγεται όταν είναι χήρα. Ζούμε σε μια πατριαρχική οικογένεια. Οι άνδρες λένε πως μια χήρα, σύμφωνα με τον πολιτισμό, δε μπορεί να κάνει τίποτα. Ούτε να περιποιηθεί τα μαλλία της, ούτε να δείχνει όμορφη."

Προσθέτει, "είναι η νοοτροπία της κοινωνίας που πρέπει να αλλάξουμε - όχι τις γυναίκες."

Εφτά χρόνια πριν, ο οργανισμός της Giri ίδρυσε ένα καταφύγιο ονόματι Amar Bari, ή "Το σπίτι μου", στο Vrindavan. Έχει γίνει σπίτι για περισσότερες από 120 χήρες γυναίκες. Μάλιστα, ο ίδιος οργανισμός στοχεύει να ανοίξει και δεύτερο σπίτι, ικανό να φιλοξενήσει μέχρι και 500 γυναίκες.

Αλλά όπως λέει, "Δεν είναι τίποτα παρά μια σταγόνα στον κουβά".

Στο Amar Bari, οι περισσότερες χήρες απαρνιούνται τις παραδοσιακές άσπρες στολές και μεγαλώνουν τα μαλλιά τους. Κατά μήκος των ευάερων διαδρόμων που ενώνουν την αυλή του σπιτιού, υπάρχουν πράσινες πόρτες, κάθε μία από τις οποίες οδηγεί σε μικρά μαύρα δωμάτια, σπίτι για κάθε χήρα.

Η 85χρονη Promita Das που υποφέρει από οστεοπόρωση προσεχτικά και αργά σκουπίζει το πάτωμα ακριβώς έξω από την πόρτα της και στη συνέχεια καθαρίζει τα πιάτα της.

"Ήρθα εδώ όταν δε μπορούσα να δουλέψω πλέον. Ήμουν καθαρίστρια", μας λέει. "Κανένας δε με φρόντιζε, κανένας δε με αγαπούσε. Επέζησα μόνη μου."

Παντρεύτηκε στα 12 της και χήρεψε στα 15 της. Μετά από 70 χρόνια, τη βρίσκουμε στο Amar Bari. "Συνήθιζα να ζω μπροστά από έναν ναό, αλλά μετά ήρθα εδώ", λέει.

Κουβαλά μαζί της όχι μόνο τον πόνο μιας ζωής χωρίς αγάπη, αλλά επίσης και την απώλεια του μονάκριβού της παιδιού. Γέννησε στα 14 της. Το μωρό της έζησε για μόλις έναν χρόνο.

Μία άλλη χήρα, η Ranu Mukherjee, φορώντας ένα ανοιχτόχρωμο κόκκινο σαρί, μας δείχνει το δωμάτιό της και θέλει να μας τραγουδήσει. Οι στίχοι του τραγουδιού έχουν να κάνουν με έναν χαμένο ταξιδιώτη.

"Πότε γύρισες εδώ, αφού έχασες το δρόμο σου;", τραγοουδά. "Όταν θυμάμαι τις μέρες που πέρασαν και ήμουν δυστυχής"...

Και όλα αυτά;

Στον 21ο αιώνα, στην εποχή των γραμμάτων, της ανάπτυξης, των τεχνών, κ.λπ.

Την τύφλα μας!

Η απόγνωση του Στέλιου... (Γιάννης Ρίτσος)

Ο Ζορμπάς κι εγώ

2007-07-04T03:45:00.000+03:00

Πρέπει να 'ταν περασμένα μεσάνυχτα. Αφήνοντας πίσω τη βοή της πόλης, τις ανυπόταχτες υλακές των μίζερων καφετερειών, πήρα το δρόμο μου προς τον Αϊ-Γιώργη. Έτσι λεν το λόφο της πόλης μου, όπου και βρίσκεται κι ο φερώνυμος ναός.

Οι αναμνήσεις που 'χω από τούτο το μέρος είναι χιλιάδες. Από τότε που ήμουν πιτσιρίκι συνήθιζα να ανεβαίνω εκεί ψηλά με τους γονείς μου και παρέα να αγναντεύουμε την πόλη. Κάθε ανάμνηση κατέχει και μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Πάντα μου άρεζε το δροσερό αεράκι να θωπεύει το πρόσωπό μου και μαζί με δαύτο να περιπλανιέμαι στο άπειρο. Ο τόπος αυτός ήταν για εμένα ανέκαθεν κάτι το ιερό. Αποτελούσε και αποτελεί το ορμητήριο των σκέψεών μου, των αναζητήσεών μου.

Συνεπαρμένος από τη ξαστεριά, τα καπρίτσια της θεάς νύχτας, απεφάσισα να ανηφορήσω για πολλοστή φορά στον τιμημένο λόφο. Ήταν σαν κάτι να με ήλκε προς εκείνο το μέρος, σαν κάποια κρυφή, μαγική δύναμη να με καλεί.

Καθόλη τη διάρκεια του περιπάτου μου ήμουν βυθισμένος σε περισυλλογή. Πολλές οι σκέψεις, πολλοί οι προβληματισμοί, πολύς ο δρόμος για τον προορισμό. Κι όσο προχωρούσα, τόσο οι σκέψεις φούντωναν, τόσο το αμπερόμετρο της καρδιάς μου χτυπούσε κόκκινο. Τελικά, ύστερα από αρκετή ώρα οδοιπορίας και ελαφρώς κουρασμένος, βρέθηκα ξέγνοιαστος σε ένα παγκάκι να ατενίζω την υπέροχη θέα της πόλης μου, του Κιλκίς.

Όλα φαίνονται από εδώ΄ και η παραμικρή λεπτομέρεια. Με μια γρήγορη ματιά, βλέπω αραδιασμένα, ισχνά φώτα και ανήσυχες ψυχές να ψάχνουν από κάτι να πιαστούν μέσα στο βαθύ έρεβος. Ίσως δεν είμαι ο μόνος τελικά. Ίσως με συμπάσχουν κι άλλοι...

Και τι γίνεται όμως πέρα από τα φώτα και τη ζωή της πόλης; Ή μήπως όλα τελειώνουν εδώ; Την απάντηση μου την επεφύλλασσε η μοίρα για το τέλος. Ο ουρανός, τα αστέρια! Πώς δε το σκέφτηκα από την αρχή, αναρρωτιέμαι. Εκεί βρίσκονται όλα κρυμμένα!

"Ποιος τα καμε; Γιατί τα καμε; Γιατί να πεθαίνουμε; Από πού ερχόμαστε και πού πάμε;" Αυτές είναι μερικές από τις ερωτήσεις που μου έρχονται απρόσμενα στο μυαλό. Ερωτήσεις γνώριμες. Κάπου τις είχα ξαναδιαβάσει. Ναι! Το βρήκα. Ο Ζορμπάς... Ξαφνικά, έγινα ένα με τον Ζορμπά, ένα με τις ανησυχίες του, με την περιέργειά του. Κάτι μου λέει βαθειά μέσα μου όμως πως πάλι απάντηση δεν πρόκειται να πάρω. Όπως και να έχει όμως, ποιος είπε ότι κάθε αρχή έχει και το τέλος της;

" Και σε λίγο πήρε την απόφαση, μίλησε:
- Ξέρεις να μου πεις, αφεντικό, είπε κι η φωνή του ασκώθηκε επίσημη, συγκινημένη μέσα στη ζεστή νύχτα, ξέρεις να μου πεις τι πάει να πουν όλα αυτά; Ποιος τα καμε; Γιατί τα καμε; Και πάνω από όλα, ετούτο (η φωνή του Ζορμπά γεμάτη θυμό και τρόμο): Γιατί θα πεθαίνουμε;
- Δεν ξέρω, Ζορμπά! αποκρίθηκα, και ντράπηκα σα να με ρωτούσαν το πιο απλό πράμα, το πιο απαραίτητο, και δεν μπορούσα να το ξηγήσω.
- Δεν ξέρεις! έκαμε ο Ζορμπάς και τα μάτια του γούρλωσαν.
Όμοια γούρλωσαν και μιαν άλλη νύχτα, όταν με ρώτησε αν χορεύω και του αποκρίθηκα πως δεν ξέρω χορό.
Σώπασε λίγο. άξαφνα ξέσπασε:
- Τότε τι 'ναι αυτά τα παλιόχαρτα που διαβάζεις; Γιατί τα διαβάζεις; Άμα δε λένε αυτό, τι λένε;
- Λένε τη στενοχώρια του ανθρώπου που δε μπορεί να απαντήσει σε αυτά που ρωτάς, Ζορμπά, αποκρίθηκα.
- Να τη βράσω τη στενοχώρια τους! έκαμε ο Ζορμπάς χτυπώντας με αγανάχτηση το πόδι του στις πέτρες.
Ο παπαγάλος στις ξαφνικές φωνές τινάχτηκε απάνω:
- Καναβάρο! Καναβάρο! έσκουζε σα να ζητούσε βοήθεια.
- Σκασμός και συ! έκαμε ο Ζορμπάς κι έδωκε μια γροθιά στο κλουβί.
Στράφηκε πάλι σε μένα.
- Εγώ θέλω να μου πεις από πού ερχόμαστε και πού πάμε. Του λόγου σου τόσα χρόνια μαράζωσες απάνω στις Σολομωνικές. Θα 'χεις στύψει δυο τρεις χιλιάδες οκάδες χαρτί. Τι ζουμί έβγαλες;
Τόση αγωνία είχε η φωνή του Ζορμπά, που η πνοή μου κόπηκε. Αχ, να μπορούσα να του 'δινα μιαν απόκριση!
Ένοιωθα βαθειά πως το ανώτατο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος δεν είναι η Γνώση, μήτε η Αρετή, μήτε η Καλοσύνη, μήτε η Νίκη. Μα κάτι άλλο πιο άψηλο, πιο ηρωικό κι απελπισμένο: Το Δέος, ο ιερός τρόμος. Τι 'ναι πέρα από τον ιερό τρόμο; Ο νους του ανθρώπου δεν μπορεί να προχωρέσει.
- Δεν απαντάς; έκαμε ο Ζορμπάς με αγωνία.
Δοκίμασα να δώσω στο σύντροφό μου να καταλάβει τι είναι ο ιερός τρόμος:
- Είμαστε σκουληκάκια μικρά μικρά, Ζορμπά, αποκρίθηκα, απάνω σ' ένα φυλλαράκι γιγάντιου δέντρου. Το φυλλαράκι αυτό είναι η Γη μας. Τ' άλλα τα φύλλα είναι τα αστέρια που βλέπεις να κουνιούνται μέσα στη νύχτα. Σουρνόμαστε απάνω στο φυλλαράκι μας, και το ψαχουλεύουμε με λαχτάρα. Τ' οσμιζόμαστε, μυρίζει, βρωμάει. Το γευόμαστε, τρώγεται. Το χτυπούμε, αντηχάει και φωνάζει σαν πράμα ζωντανό.
Μερικοί άνθρωποι, οι πιο ατρόμητοι, φτάνουν ως την άκρα του φύλλου. Από την άκρα αυτή σκύβουμε, με τα μάτια ανοιχτά, τα αυτιά ανοιχτά, κάτω στο χάος. Ανατριχιάζουμε. Μαντεύουμε κάτω μας το φοβερό γκρεμό, ακούμε ανάρια ανάρια το θρο που κάνουν τ' άλλα φύλλα του γιγάντιου δέντρου, νιώθουμε το χυμό ν' ανεβαίνει από τις ρίζες του δέντρου και να φουσκώνει στην καρδιά μας. Κι έτσι σκυμμένοι στην άβυσσο, νογούμε σύγκορμα, σύψυχα, να μας κυριεύει τρόμος. Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει...
Σταμάτησα. Ήθελα να πω: "Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει η Ποίηση", μα ο Ζορμπάς δε θα καταλάβαινε και σώπασα.
- Τι αρχίζει; ρώτησε ο Ζορμπάς με λαχτάρα. Γιατί σταμάτησες;
- ...αρχίζει ο μεγάλος κίντυνος, Ζορμπά, είπα. Άλλοι ζαλίζουνται και παραμιλούν, άλλοι φοβούνται και μοχτούν να βρουν μιαν απάντηση, που να τους στυλώνει την καρδιά και λένε: "Θεός". Άλλοι κοιτάζουν από την άκρα του φύλλου το γκρεμό ήσυχα, παλικαρίσια και λένε: "Μου αρέσει".
Ο Ζορμπάς συλλογίστηκε κάμποση ώρα. Βασανιζόταν να καταλάβει.
- Εγώ, είπε τέλος, κοιτάζω κάθε στιγμή το θάνατο. Τον κοιτάζω και δε φοβούμαι. Όμως και ποτέ, ποτέ δε λέω: Μου αρέσει. Όχι, δε μου αρέσει καθόλου! Δεν είμαι λεύτερος; Δεν υπογράφω!
Σώπασε, μα γρήγορα φώναξε πάλι:
- Όχι, δε θ' απλώσω εγώ στο Χάρο το λαιμό μου σαν αρνί και να του πω: "Σφάξε με, αγά μου, ν' αγιάσω!"
Δε μιλούσα. Να λες "Ναι!" στην ανάγκη, να μετουσιώνεις το αναπόφευγο σε δικιά σου λεύτερη βούληση - αυτός, ίσως, είναι ο μόνος ανθρώπινος δρόμος της λύτρωσης. Το 'ξερα, και γι' αυτό δε μιλούσα.
Ο Ζορμπάς είδε πως δεν είχα πια τίποτα να του πω, πήρε το κλουβί σιγά σιγά, να μην ξυπνήσει ο παπαγάλος, το τοποθέτησε δίπλα από το κεφάλι του και ξάπλωσε.
- Καληνύχτα, αφεντικό, είπε. Φτάνει. "

Πολλές φορές πέρασα ώρες και ώρες, πολλές φορές ξενύχτισα και μολαταύτα, απελπισμένος, με έπαιρνε υπό τη σκέπη του ο γλυκύτατος ύπνος. Το ίδιο φοβάμαι ότι θα γίνει δυστυχώς και τώρα. Το ίδιο θα γίνει κάποτε αιώνια και όλα αυτά θα τα κουβαλάω μαζί μου, όπου και αν πάω, όπου και αν διαβώ...

Καληνύχτα...

Ο μονόλογος του blogger

2007-07-03T03:12:00.000+03:00

Λένε πολλοί σήμερα, κυρίως οι παλαιοί, οι κουλτουριάρηδες, πως η νεά γενιά βαδίζει από το κακό στο χειρότερο, πως βρίσκουμε διεξόδους σε μέρη ακατάλληλα, σκοτεινά. Ίσως έχω βρει και γω το δρόμο μου σε μέρη ακατάλληλα, σκοτεινά, αδιάβατα. Τα μέρη των blogs. Πάντα είχα την περιέργεια να γράψω σε ένα τέτοιο μέρος. Πάραυτα, ξαφνικά, στέρευα από ιδέες, δεν είχα τι να γράψω. Είπα να κάνω μια αρχή, γράφοντας αυτό που θα μου ερχόταν αυθόρμητα στα αυλάκια του νου. Τελικά ο κύβος ερρίφθη. Πάνω-πάνω, στην κουρασμένη βιβλιοθήκη μου, βρήκα ένα βιβλίο που έδωσε τον ούριο άνεμο, το έναυσμα για την έναρξη των περιπετειών μου στα δίχτυα του ύπουλου μα συνάμα συναρπαστικού διαδικτύου.

Καλή μου αρχή. Είθε να πάνε όλα κατ' ευχήν!

Ο Κοσμάς Πολίτης, ένας από τους πλέον αναγνωρισμένους λυρικούς νεοέλληνες ποιητές, γράφει:

” … Δεν έγινε καμιά μεταβολή στη ζωή μου. Δεν ξέρω που να αποδώσω τη διάθεση που νιώθω απόψε να δω τις σκέψεις μου αραδιασμένες πάνω στο χαρτί. Δεν έχω καμιά κλίση για τη φιλολογία -ούτε είμαι βέβαια ερωτεμένος. Ο έρωτας; Κάποιος είπε πως είναι μια εφεύρεση που ο καθένας τη νομίζει δική του. Εγώ δεν είμαι εφευρέτης. Είμαι αρχιτέκτονας. Ένα μυαλό θετικό.

Το αποδίνω περισσότερο στην επήρεια του μέρους όπου βρίσκομαι. Νιώθω να με κυριεύει το αρχαίο πνεύμα της σαφήνειας που αγαπά τις ευθείες γραμμές δίχως να αφήνει τίποτα συγκεχυμένο. Θέλω κι εγώ να πιάσω τις ιδέες μου, που πότε τις βρίσκω πότε τις χάνω, να τις ταχτοποιήσω, να τις διαβάσω καθαρές και με σαφήνεια. Δεν αποκλείεται σαν τις ξαναδιαβάσω κάποτε να μου φανούνε ξένες. Ωστόσο, κι αν τις απαρνηθώ ακόμα, δεν παύουνε να ‘ναι δικές μου. Πολλές φορές, οι άλλοι αναγνωρίζουν ευκολώτερ’ από μας τους ίδιους αυτό που είναι δικό τους.

Να, την περασμένη βδομάδα, στο γραφείο, βρήκα σ’ ένα συρτάρι μια κοκάλινη βεντάλια δεμένη με γαλάζια μεταξωτή κορδέλα. Ρώτησα τίνος είναι. “Δε θυμάστε που τη φέρατε μαζί σας από το Παρίσι;” Μου αποκρίθηκε η υπάλληλος. “Την είχατε πάντα στην τσέπη σας τις πρώτες μέρες”. Πραγματικά, δε το θυμόμουν. Αφού το λέει όμως, έτσι πρέπει να ‘τανε.

Να δω τις σκέψεις μου αραδιασμένες. Δεν πρόκειται μονάχα για τις σκέψεις μου. Θα γράφω κάθε μέρα ό,τι συντυχαίνω και το κρίνω ενδιαφέρον. Μα ίσως να ‘ναι μόνο από τεμπελιά -οι συγγραφείς είναι τεμπέλικη ράτσα, παραδομένοι στην ονειροπόληση. Ναι, ίσως περισσότερο να πρόκειται για μια διάθεση περιπλάνησης -περιπλάνησης του νου.

… Είμαι βέβαιος πως αυτή τη στιγμή κάποιο πρόσωπο περιδιαβάζει έξω, κάτω από το μαγεμένο σεληνόφωτο, μέσα σ’ έν’ από τα πιο θαυμαστά τοπία του κόσμου. Όμως δε βγαίνω να το συναντήσω, προτιμώ να κάθομαι κλεισμένος και να γράφω.

Θα γράφω κάθε μέρα ό,τι βλέπω ενδιαφέρον. Αρχίζω από σήμερα, μ’ όλο που δε συνέβηκε τίποτα ιδιαίτερο. Γράφω την ημερομηνία για να τη θυμάμαι: 22 του Μάρτη***. ”

Δεν ξέρω τι με πιάνει και θέλω να γράφω και να γράφω όταν έχω μουσική υπόκρουση ως φόντο των σκέψεών μου. Αλήθεια, δε μπορώ να το περιγράψω. Είναι σα μια μετάλλαξη, σα να γίνομαι άλλος άνθρωπος. Είμαι σαν ένας δήθεν άβγαλτος λόγιος που με μεγάλη ευχέρεια κατοχυρώνει τη διαθήκη του πάνω στο χαρτί. Η ζωή μας είναι κι αυτή χάρτινη. Μ’ ένα απαλό φύσημα του ανέμου γκρεμοτσακίζεται, χάνεται. Η σχέση μου με το χαρτί είναι αλληλένδετη. Χάρτινες είναι κι οι σκέψεις μου. Πολλές φορές κυλάνε τόσο γλήγορα που τις χάνω, δε προλαβαίνω να τις συμπεριλάβω στη διαθήκη μου. Όσες καταφέρω και σώσω τις περιποιούμαι, τις διανθίζω, τις ποτίζω με το μελάνι του νού και της φαντασίας. Άλλες μαραίνονται, άλλες ανακυκλώνονται, άλλες καρποφορούν.

Παρέα με δαύτες περιπλανιέμαι ώρες κι ώρες, πάντοτε με τη γλυκιά μελωδία στο υπόβαθρο. Αυτές οι νότες πρέπει να ‘ναι υπεύθυνες, σ’ αυτές τα χρωστώ -και ίσως λίγο και στην τεμπελιά μου. Πολλές φορές αναρρωτήθηκα γιατί τα κάνω όλα αυτά, όμως απάντηση ακόμη δε μου ΄δωσε κανείς, μήτε ο εαυτός μου. Μάλλον θα ‘ναι ένας τρόπος έκφρασης για τους μοναχικούς. Αλλά, είμαι όντως μοναχικός;

Έτσι λεν τα χαρτιά της καρδιάς μου. Χαρτιά θαμπά από τις σκόνες του παρελθόντος. Ποτέ δε πίστεψα στα χαρτιά, ποτέ δεν είχα προλήψεις, ποτέ δεν άφηνα το υπερφυσικό να ξεπεράσει το εγώ μου. Μάλλον ήρθε η ώρα να αλλάξω πλώρη κι να δω διαφορετικά τα πράγματα, πιο ρεαλιστικά. Τι ειρωνεία. Κάπως έτσι έχει περάσει κι η ζωή μου. Πάντα ήμουν απασχολημένος με κάτι τις, ποτέ μου όμως δεν το πίστεψα πραγματικά, μήτε το ‘παιρνα στα σοβαρά.
Ούτε αυτά που γράφω τώρα τα παίρνω στα σοβαρά. Πιο πολύ το βλέπω ως ένα χρέος, ως κάτι που πρέπει να το ολοκληρώσω γιατί μου το ‘χουν αναθέσει. Πώς και πώς, κουτσά στραβά να…

Ωραία. Ίσως πρέπει να αφήσω κάπου στην άκρη το συμβολισμό. Ίσως πρέπει να αρχίσω πραγματικά να μιλώ γιατί άραγε να ‘χω αυτό το blog. Τι να πω, δε ξέρω ούτε και γω. Πολλές φορές, επειδή στην καθημερινότητα δεν είχα τη δυνατότητα να απευθυνθώ σε πολλά άτομα, μου φαινόταν τα blogs ως το βήμα που επιζητούσα για την προβολή των σκέψεων και ιδεών μου. Κάτι πάει στραβά όμως εδώ.

Το κακό είναι, λοιπόν, ότι το blog μου τελικά το χαίρομαι μόνο εγώ και ίσως άλλοι δυο-τρεις επισκέπτες που δεν είχαν τι να κάνουν κι άρχισαν να περιδιαβαίνουν τους λαβυρίνθους του ιστού. Πάντως, το blog μου, μου φαίνεται σαν κάτι το ξεχωριστό. Ίσως είναι και η επήρεια αυτού του ιστοτόπου που με κάνει να θέλω να γράφω, έχοντας πάντα την ελπίδα ότι κάποιος, όπως εσύ τώρα που μιλάμε, θα τα διαβάσει.

Βέβαια, δεν είναι και λίγες οι φορές που εγώ ο ίδιος πατάω το μαγικό κουμπί “ανανέωση” στον φυλλομετρητή μου και καμαρώνω τα άρθρα μου. Ναι, ακούγεται λίγο ιδιότροπο αλλά έτσι είναι. Τα διαβάζω ξανά από την αρχή και πολλές αναρρωτιέμαι αν είναι όντως δικά μου. Όπως και να ‘χει, το όνομά μου για να ‘ναι πάνω-πάνω γραμμένο, σημαίνει ότι είναι δικά μου. Ανακούφιση.

Ποιος άλλωστε δεν καμαρώνει για κάτι που κάνει ο ίδιος και έχει αφοσιώσει χρόνο και πολλή δουλειά γι’ αυτό;