Επιτάφιος

Ξημερώνει. Ο Υπερίωνας, ο καθοδηγητής του Ήλιου, των αστέρων, κατά τους Αρχαίους, έχει βαρύ φορτίο απόψε. Μεγάλη Παρασκευή καθ' οδόν. Σχήμα οξύμωρο, καταλαβαίνω. Αρχαίοι, σύγχρονοι, Θεοί, μικροί και μεγάλοι, όλα ένα κουβάρι μπερδεμένο. Κάπως έτσι και η σκέψη μου, που προσπαθώ να βρω επιτέλους έναν ελεύθερο χώρο στάθμευσης να την ...παρκάρω και να ησυχάσω λιγάκι! Μάταια όμως. Ανήσυχο πνεύμα, ολίγον τι ερωτευμένο, άκρως συναισθηματικό.

Μοσχοβολά Άνοιξη εκεί έξω. Η φύση ανέστη. Η μυρωδιά απ' τα τριαντάφυλλα τρυπά τις τσιμεντένιες πόλεις και πλησιάζει προς εμένα, έστω και νοερά. Το Πάσχα, η κατ' εξοχήν γιορτή της Άνοιξης. Όμορφα, περίτεχνα στεφάνια από λουλούδια κοσμούν και τιμούν την ταφή του Κυρίου, τον Επιτάφιο.

Σα σήμερα, θυσιάστηκε, κατά τας γραφάς, ο Κύριος. Η αποστολή Του, ήταν η σωτηρία του ανθρώπου. Γεννήθηκε για να προσφέρει Αγάπη, Συντροφιά, Συγχώρεση, Σωτηρία. Πολλοί τον χλεύασαν, τον κακομεταχειρίστηκαν, του φέρθηκαν υποτιμητικά, τον κορόιδεψαν. Και όμως, Εκείνος δεν έπαψε ποτέ να τους αγαπά, να 'ναι δίπλα τους, να τους συγχωρεί. Αστείρευτη πηγή ανθρωπιάς - αν και Θεός - που ακόμα και πάνω στο σταυρό δεν έπαψε να ζητά τη συγχώρεση και τη σωτηρία τους.

Κάτι τέτοιο φαντάζει ακατόρθωτο για κάποιον από εμάς. Δε χωράει τόσο καλό στο νού μας, μέχρι να γνωρίσουμε την πραγματική ...αγάπη, που θα δίναμε ακόμη και τη ζωή μας γι αυτή. Είναι πραγματικά απίστευτο το πώς μπορεί να νιώσει κάποιος όταν αγαπήσει αληθινά. Ό,τι και αν του κάνει το ταίρι του, αν τον χλευάσει, αν τον κοροϊδέψει, αν τον φερθεί υποτιμητικά, αυτός είναι πάντα εκεί, έτοιμος να συγχωρέσει το ο,τιδήποτε γιατί αγαπάει τόσο πολύ που ...δε μπορεί να κρατήσει κακία σε καμμία περίπτωση. Ακόμη και τότε που ο Επιτάφιος αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, πριν το τέλος, ακόμη και τότε, είναι πάντα κοντά, συνεχίζοντας να αγαπά με όλο το είναι του, έστω και αν κάπου βαθειά μέσα του αισθάνεται πληγωμένος.


Τελικά, αξίζει να αγαπήσει κανείς τόσο; Να δώσει τη ψυχή του, να θυσιάσει ακόμη και την τελευταία σταγόνα αγάπης που του έχει απομείνει;


Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυό μας οι φωνές χαμηλώσαν..
Χαραγμένη η καρδιά στο παγκάκι που μετά τη προδώσαν..
Μια φορά μου 'χες πει, δε μπορεί..., θα το νιώσανε και άλλοι..
Πριν το τέλος πώς μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη...



Καλή Ανάσταση, κυρίως ψυχική, σε όλους και καλές γιορτές. Υγεία και πολλή πολλή ευτυχία σε όλους σας...


Καληνύχτα,

Στέλιος