Black widow ή βλακώδης society;

Δεν είχα παράπονο από τον άνεμο σήμερα, μέχρι που ξέσπασε μια καταιγίδα και μου τα χάλασε. Πάει το σερφάρισμα, πάνε όλα. Ενώ λοιπόν ανέμελα τριγυρνούσα στο διαδίκτυο ψάχνοντας τις τελευταίες ειδήσεις, έπεσα πάνω σε ένα άρθρο που πραγματικά είναι ανατριχιαστικό. Αλήθεια, ντράπηκα όταν το διάβασα. Δε πίστευα πως στον 21ο αιώνα εξακολουθούν να επικρατούν τέτοιες προκαταλήψεις, έστω και σε τέτοιες χώρες... (βέβαια, ίσως είμαι υπερβολικά αθώος;)

Σας το μεταφέρω, μεταφρασμένο, από το cnn.com. Πρόκειται για τις χήρες γυναίκες στην Ινδία και τον τρόπο με τον οποίο τις αντιμετωπίζουν.

Βρισκόμαστε στο Vrindavan στην Ινδία, σε μια περιοχή συγκέντρωσης πολλών "εξόριστων" γυναικών. Σύμφωνα με την κοινωνία της Ινδίας, οι χήρες στην Ινδία καταφεύγουν στην ιερή πόλη Vrindavan περιμένοντας τον θάνατό τους. Μπορείς να τις βρεις εύκολα σε δρόμους, έχοντας τα μπαστούνια τους, με τα μαλλιά ξυρισμένα και τον πόνο τους εμφανέστατο από τις πολλές, βαθειές ρυτίδες στα πρόσωπά τους.

Οι γυναίκες στην Ινδία αποφεύγονται από την κοινωνία όταν οι άνδρες τους πεθαίνουν, όχι για θρησκευτικούς λόγους, αλλά λόγω παράδοσης - και επειδή θεωρούνται ως οικονομικό βάρος για τις οικογένειές τους (άκουσον, άκουσον...).

Επίσης, δε μπορούν να ξαναπεντρευτούν. Δεν επιτρέπεται να φορούν κοσμήματα. Είναι υποχρεωμένες να ξυρίζουν το κεφάλι τους και να φορούν άσπρα ρούχα. Μέχρι και οι σκιές τους θεωρούνται κακοτυχία!

Οι Ινδουϊστές πιστεύουν πως ο θάνατος στο Vrindavan θα τις απελευθερώσει από τον κύκλο της ζωής και του θανάτου. Ελπίζουν ακόμη πως ο θάνατος σε αυτό το μέρος θα τις σώσει από την καταδίκη του να ζήσουν την ίδια ζωή ξανά, στο μέλλον.

"Σας φαίνετε ωραίο;" , λέει η εβδομηντάχρονη Rada Rani Biswas. "Τώρα πρέπει να περιμένω μόνο για να φάω."

Η Biswas μιλά με δυνατή φωνή, άλλα το πνεύμα της είναι εμφανώς ασθενές. Όταν ο πενηντάχρονος άνδρας της πέθανε, όλα τα άτομα που αγαπούσε την απέφευγαν, ακόμη και ο γιος της (!)

"Ο γιος μου, μου είπε: "Έχεις πια γεράσει. Ποιος θα σε ταϊσει τώρα; Φύγε." ", λέει και δακρύζει. "Τι να κάνω; Ο πόνος μου δεν είχε όρια."

Καθώς μιλά, πέφτει μπροστά στους ναούς του Vrindavan. Τόσο μειώθηκε η ζωή της, που παρακαλά για μερικά απομεινάρια φαγητού.

Υπάρχουν περίπου 40 εκατομμύρια χήρες στην Ινδία, πολλές από τις οποίες έχουν "καταδικαστεί" και τους έχει στερηθεί η ζωή που έκαναν όσο ήταν παντρεμένες.

Πιστεύεται πως 15 χιλιάδες χήρες ζουν στους δρόμους του Vrindavan, μια πόλη της οποίας ο πληθυσμός ανέρχεται στους 55 χιλιάδες κατοίκους στη βόρειο Ινδία.

"Οι χήρες δεν έχουν πολλά κοινωνικά δικαιώματα στην οικογένεια", λέει η Ranjana Kumari από το κέντρο Κοινωνικής Έρευνας, μιας ομάδας που στόχος της είναι η εμψύχωση και ενδυνάμωση των γυναικών.

Η κατάσταση είναι πολύ περισσότερο ακραία στις αγροτικές οικογένειες. "Εκεί, είναι περισσότερο συνδεμένοι με την παράδοση. Στις αστικές περιοχές, υπάρχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες και ευκαιρίες να ζήσεις μια κανονική ζωή."

Αλλά η πλειοψηφία της Ινδίας (1.1 δισεκατομμύρια) ασχολείται με τη γεωργία. "Η κυβέρνηση αναγνωρίζει το πρόβλημα", λέει η Kumari. "Μπορεί να κάνει πολλά, αλλά δεν κάνει αρκετά."

Μία γυναίκα, η ίδια χήρα, επιχειρεί αυτή την αλλαγή. Η Dr Mohini Giri έχει δημιουργήσει έναν οργανισμό ονόματι "Συντεχνία Βοήθειας", που βοηθά άπορες γυναίκες και παιδιά.

Η μητέρα της Giri έμεινε χήρα όταν η ίδια ήταν 9 χρονών, και κατάλαβε το πόσο δύσκολη ήταν η επιβίωσή της. Αργότερα, η Giri έχασε τον άνδρα της όταν ήταν 50, υποφέροντας την κοινωνική ντροπή που επακολουθεί όντας χήρα. Μερικές φορές μάλιστα της ζητήθηκε να μην παραβρεθεί σε γάμους, επειδή η παρουσία της θεωρούνταν γουρσουζιά.

"Γενικά, όλες οι χήρες βρίσκονται στο περιθώριο", λέει. "Μια σπουδαγμένη γυναίκα μπορεί να έχει λεφτά και ανεξαρτησία, αλλά και πάλι αποφεύγεται όταν είναι χήρα. Ζούμε σε μια πατριαρχική οικογένεια. Οι άνδρες λένε πως μια χήρα, σύμφωνα με τον πολιτισμό, δε μπορεί να κάνει τίποτα. Ούτε να περιποιηθεί τα μαλλία της, ούτε να δείχνει όμορφη."

Προσθέτει, "είναι η νοοτροπία της κοινωνίας που πρέπει να αλλάξουμε - όχι τις γυναίκες."

Εφτά χρόνια πριν, ο οργανισμός της Giri ίδρυσε ένα καταφύγιο ονόματι Amar Bari, ή "Το σπίτι μου", στο Vrindavan. Έχει γίνει σπίτι για περισσότερες από 120 χήρες γυναίκες. Μάλιστα, ο ίδιος οργανισμός στοχεύει να ανοίξει και δεύτερο σπίτι, ικανό να φιλοξενήσει μέχρι και 500 γυναίκες.

Αλλά όπως λέει, "Δεν είναι τίποτα παρά μια σταγόνα στον κουβά".

Στο Amar Bari, οι περισσότερες χήρες απαρνιούνται τις παραδοσιακές άσπρες στολές και μεγαλώνουν τα μαλλιά τους. Κατά μήκος των ευάερων διαδρόμων που ενώνουν την αυλή του σπιτιού, υπάρχουν πράσινες πόρτες, κάθε μία από τις οποίες οδηγεί σε μικρά μαύρα δωμάτια, σπίτι για κάθε χήρα.

Η 85χρονη Promita Das που υποφέρει από οστεοπόρωση προσεχτικά και αργά σκουπίζει το πάτωμα ακριβώς έξω από την πόρτα της και στη συνέχεια καθαρίζει τα πιάτα της.

"Ήρθα εδώ όταν δε μπορούσα να δουλέψω πλέον. Ήμουν καθαρίστρια", μας λέει. "Κανένας δε με φρόντιζε, κανένας δε με αγαπούσε. Επέζησα μόνη μου."

Παντρεύτηκε στα 12 της και χήρεψε στα 15 της. Μετά από 70 χρόνια, τη βρίσκουμε στο Amar Bari. "Συνήθιζα να ζω μπροστά από έναν ναό, αλλά μετά ήρθα εδώ", λέει.

Κουβαλά μαζί της όχι μόνο τον πόνο μιας ζωής χωρίς αγάπη, αλλά επίσης και την απώλεια του μονάκριβού της παιδιού. Γέννησε στα 14 της. Το μωρό της έζησε για μόλις έναν χρόνο.

Μία άλλη χήρα, η Ranu Mukherjee, φορώντας ένα ανοιχτόχρωμο κόκκινο σαρί, μας δείχνει το δωμάτιό της και θέλει να μας τραγουδήσει. Οι στίχοι του τραγουδιού έχουν να κάνουν με έναν χαμένο ταξιδιώτη.

"Πότε γύρισες εδώ, αφού έχασες το δρόμο σου;", τραγοουδά. "Όταν θυμάμαι τις μέρες που πέρασαν και ήμουν δυστυχής"...

Και όλα αυτά;

Στον 21ο αιώνα, στην εποχή των γραμμάτων, της ανάπτυξης, των τεχνών, κ.λπ.

Την τύφλα μας!

Η απόγνωση του Στέλιου... (Γιάννης Ρίτσος)